نقش فرد، رهبری و فرمانروایی

در حاشیه دادخواهی از بیداد زدگان نوشته رزمان محجوب

نوید مینائی

این نوشته اول قرار بود به صورت چند سطر در حاشیه نوشته رزمان باشد ولی از خود اصل مطلب طولانی تر شد. در ضمن در آن به مسائل نسبتا مستقلی هم اشاره شد به همین دلیل آن را به صورت مطلبی مستقل می آوریم.

در مطلب دادخواهی از بیدادزگان از رزمان به نکات جالب و مهمی اشاره شده است که باید بیشتر باز شوند و حول آنها می توان مباحث پایه ای سیاسی ای را توضیح داد. اتفاقا همین مسائل امروز از گره گاه های انقلاب جاری در ایران هستند. یکی از این مسائب نقش فرد در تاریخ است. که با مثال جالب و عینی خامنه ای توضیحات خودت را داده ای. مسئله در این نوشته اینطوری مطرح شده که خامنه ای اگر نبود یکی دیگر نماینده خدا در زمین می شد و آش همین بود و کاسه همین. این نقد در سطح انتقاد به سیستم و نظام جمهوری اسلامی و سرمایه داری کاملا درست است. ولی باید توجه کنیم که این سطح متفاوتی است از اینکه تعدادی به خامنه ای نامه بنویسند و گله و شکایت کنند و در جای دیگر مردم در خیابان شعار مرگ بر خامنه ای بدهند، این ها یعنی زیر فشار قرار دادن خامنه ای. این که نظام سرمایه داری و جمهوری اسلامی باید سرنگون بشود با اینکه نقش فرد “خامنه ای” در آن چیست و چگونه با آن برخورد می کنیم مسائل متفاوتی هستند. امروز خامنه ای شیرازه جمهوری اسلامی ست، سمبل جمهوری اسلامی ست. این را خودشان اقرار می کنند و اینطوری نیست که اگر خامنه ای نشد یکی دیگر جایش را می گیرد. آیت الله یزدی در جواب به رفسنجانی  گفت فکر نکنید اگر خامنه ای نباشد شماها می توانید جمهوری اسلامی را جمع و جور کنید، و بعد از آن هم رفسنجانی بر توانایی و ولایت خامنه ای تاکید کرد. مردم هم این را می دانند و نقش خامنه ای در جمهوری اسلامی را درک کرده اند و وقتی می گویند “مرگ بر خامنه ای” یعنی سرنگون باد جمهوری اسلامی در واقع جمهوری اسلامی در شخص خامنه ای متعین می شود. البته تا قبل از این خامنه ای حرف آخر را می زد ولی امروز می بینیم در خود نظام و شبکه آخوند ها هم دیگر آن اتوریته را ندارد. و هر آخوندی از حجره اش حکم بر ابطال و شکاکیت بر او می دهد. ولی در هر صورت مثل گله گرگ که رئیس گله به ضرب دندان و پاره کردن حریفان رهبریش را تثبیت می کند، خامنه ای هم چنین می کند.

این بحث رابطه نزدیکی با بحث رهبری دارد. در مطلب تو نیاز به رهبری از نقاط ضعف یک جامعه محسوب می شود. البته هیچ دلیل قانع کننده ای به جز یک دیالوگ از یک فیلم من ندیدم ولی خوبست که این نکته را هم واردش بشویم هرچند مختصر.

اول تفاوت رهبری، فرمانروایی و پادشاهی و ولایت فقیهی را روشن کنیم. من در اینجا برای این پدیده ها تفاوت قائلم. کسی که پادشاه جایی ست، ولایت فقیه و فرمانروا با کسی که رهبری یک جریان، رهبری یک انقلاب و رهبری یک حزب و یک جنبش و حتی رهبری یک شورش بسیار متفاوت هستند. رهبری ای که بتواند از طریق نمایندگی کردن و تدوین و بیان مناسب و صحیح مطالبات من و جریان من، من را نمایندگی کند. رهبری ای که همیشه گام بعدی راه را نشان می دهد و موانع راه را نشان می دهد و راه های رسیدن به هدف و برداشتن موانع را نشان می دهد، با پادشاه و یا ولایت فقیهی که به ضرب اعدام و سنگسار و قتل و کشتار جامعه را به تمکین وا می دارد متفاوت هستند. این تفاوت یک جنبه قضیه است. پس نمی توان این ها را با هم مقایسه کرد و هر دو را یکی گرفت و بعد از اثبات بد بودن شاهان و ولیان فقیه گفت که رهبری بد است!

جنبه دیگر لزوم وجود رهبری برای هر کار تیمی و جمعی ست. تو می توانی یک تیم ۱۱ نفره فوتبال را بدون مربی تصور کنی؟ البته تیمی که به پیروزی می اندیشد! نیاز به رهبری نه تنها بد نیست و نه تنها نشانه ضعف نیست که درک نیاز به رهبر و در مرجله بعد انتخاب آن یکی از مهمترین گام ها برای پیروزی و رسیدن به هدف است.

برای هر کار تیمی و اجتماعی  از جمله انقلاب نیاز به نقشه عمل و تدبیر اندیشی هست. نیاز داریم دوستان و دشمنان و موانع را شناسایی کنیم. تجربه و دانش می خواهد، اراده و قدرت و امکانات می خواهد، باید اراده افراد به اراده جمعی تبدیل شود که این کار رهبری است.. برای یک تیم فوتبال یک تیم سرمربی گری کافیست و برای یک انقلاب حزب انقلابی لازم است. حزبی که راه را بشناسد و در هر مرحله گام بعدی و راه رسیدن به نقطه بعد را نشان بدهد. حزبی که مطالبات به حق و انسانی مردم را فرموله و تدوین کند و جامعه  و نیروهای فعال آن را حول سیاست هایی برخواسته از این مطالبات بسیج و سازماندهی کند رهبر شایسته انقلاب و تغییرات اجتماعیست. وجود و پذیرفت رهبری این حزب و رهبر برای پیروزی انقلاب لازم و ضروریست. همه احاد جامعه الزاما تاکتیک های دشمن را نمی شناسند، موانع را به روشنی تشخیص نمی دهند و تجربه و سابقه مبارزاتی کافی برای این کار را ندارند، این البته طبیعی ست ولی نفش رهبری منسجم و متحد و آگاه در راهبری و به پیروزی رساندن انقلاب و هر عمل اجتماعی لازم است.

از یک جنبه دیگر به قضیه نگاه کنیم. تغییر اوضاع با این وضعیتی که هست، یعنی سخت جانی جمهوری اسلامی نیازمند تلاش و مبارزه و جنگی تمام عیار است. جمهوری اسلامی می خواهد جامعه را به قرون وسطی ببرد و  بچاپد و سرکوب کند. ما مردم می خواهیم مثل انسان قرن ۲۱ زندگی کنیم. آزادی و برابری می خواهیم و به کمترش رضایت نمی دهیم. این وسط انواع و اقسام نیروهای دیگر هستند که هر کدام در یک طرف هستند. یکی به زبان طنز و شوخی و از حکومتی کمی متفاوت از همان جمهوری اسلامی دفاع می کند و یکی از راه های دیگر می خواهد کلیت سیستم را حفظ کند و فقط ظاهرش را عوض کند، یکی هم این وسط خواست مردم را، خواست اکثریت مردم را نمایندگی می کند و می خواهد کلیت نظام و ساختارهایش را عوض کند. آیا همه این نیروها شفاف و روشن و حرفشان را می زنند؟ آیا جمهوری اسلامی به زبان خوش می رود یا جنگی تمام عیار لازم است؟ نه همه نیرو ها حرف و سیاستشان شفاف و روشن است و نه جمهوری اسلامی به زبان خوش می رود. به خاطر همین جنگی تمام عیار با انواع و اقسام موانع و  مشکلات بر سر راه است. آیا توده بی شکل جامعه به صورت انفرادی، صرفا به دلیل آگاهی و دانا بودن می توانند بدون داشتن یک ستاد فرماندهی تیز بین و آگاه و متحد کننده از پس این جنگ برآیند؟ خیر! رهبر لازم است.

البته گرایشاتی وجود دارند مثل همین فیلم که رهبر و اتحاد و کار گروهی را مذموم می شمارند و فرد را برتر از گروه و کار گروهی می شمارند. این گرایشات دقیقا برای اینکه مبارزه مردم پیروز نشود چنین نظراتی دارند. همین ها هیچ وقت به حکومت نمی گویند چه بد که مرکز فرماندهی دارید. همین ها هیچ وقت شده که به پلیس بگویند فرماندهی می خواهی چکار؟ شده به حکومت بگویند دولت می خواهی چه کنی؟ به جای دولت برو آگاه شو!!ولی نوبت مردم که می شود حزب و اتحاد و رهبری برایشان تاسف آور می شود. این ها خواسته یا ناخواسته طرفداران نظام و وضع موجودند.

امیدوارم نظرت را در ادامه باز هم بگویی و همیجا از بقیه دوستان دعوت می کنم وارد این بحث بشوند تا جنبه های دیگر آن بررسی بشود.

جوانان کمونیست ۴۲۶

دانشگاه و “جنبش سبز”!

نوید مینائی

به بهانه مصاحبه فرید هاشمی عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت با روز آنلاين تحت عنوان ” دانشگاه بزرگ ترين همراه جنبش سبزست “

جنبش سبز چیست؟ سر و تهش کجاست؟ چه افقی را برای ایران در نظر دارد؟ یا بهتر بگویم چه نقشه ای برای فردای ایران دارد؟ چه نیروهایی در آن درگیر هستند؟ سابقه و آینده اش چیست؟ نقشش در اعتراضات اخیر چه بوده؟ از کجا سر و کله اش پیدا شده است؟ این ها سوالاتی هستند که باید در مقابل هر پدیده اجتماعی سیاسی ای قرار داد تا با جواب گرفتنشان معلوم شود بالاخره تکلیف ما با این پدیده چیست. از جمله این پدیده ها گویا چیریست به نام  “جنبش سبز” که از قرار معلوم طبق گفته فرید هاشمی دانشگاه بزرگترین همراه او هم هست! قرار نیست به همه این سوالات در این نوشته حتی المقدور کوتاه جواب بدهیم ولی به بهانه مصاحبه فرید هاشمی نکاتی را بررسی می کنیم. همین جا یادآوری می کنم برای تحلیل دقیقی از “جنبش سبز” و انقلاب جاری شما را به خواندن قطعنامه  حزب کمونیست کارگری در هیمن زمیه دعوت می کنم.

در زیر مهم ترین پاراگراف مصاحبه فوق را می خوانیم:

فرید هاشمی با اشاره به ظهور و بروز جنش سبز در سطح جامعه چنین می گوید:”مرحله ی جدیدی در حیات جنبش سبز با دانشگاه آغاز می شود و متولیان امور در مراکز تحصیلی زمین گیر می شوند. دانشگاه بالذات روح منتقد و معترضی دارد که ناشی از همزیستی آن با عقل مدرن است. علم با سوال آغاز می شود و سوال ناشی از شک است؛ بعلاوه دانشجویان نیز از دو مولفه ی بسیار مهم جوانی ( انرژی ، انگیزه ، نشاط و احساس ) و کمترین میزان وابستگی به محیط اطراف برخوردارند وکمترین چیزها را برای از دست دادن دارند. موج سبز با اعتراض به نتایج اعلام شده انتخابات آغاز شد، با اعتراضات حقوق بشری به وضعیت بازداشتگاه ها و زندانیان ادامه پیدا کرد و امروز وارد دانشگاه شده است و دانشجویان و دانشگاه بزرگترین همراه موج سبز هستند چون اصولا موج سبز نتیجه ی نارضایتی طبقه ی متوسط از وضع موجود است و دانشگاه نیز بخشی از طبقه ی متوسط است.”

خوب این هم تعریف جنبش سبز از دید ایشان و ارتباط آن با دانشگاه! معلوم شد جنبش سبز نتیجه نارضایتی طبقه متوسط از وضع موجود است، و در ضمن دانشگاه هم بخشی از طبقه متوسط است پس رابطه درونی و ذاتی شان هم ایجاد شد. همین ابتدا بگویم که نه جنبش سبز این است و نه دانشگاه آن و نه این دو از این طریق با هم ارتباط دارند!

طبقه متوسط چسیت؟ و چه مشخصاتی دارد که “جنبش سبز” را راه انداخته است؟ احتمالا بخشی از جامعه که وضع مالی قابل قبولی دارد، (حداقل نسبت به قشر محروم جامعه یا طبقه دیگری که معلوم نیست این وسط چه کاره است!) شکایت عجیب و غریبی هم از اوضاع ندارد و آزادی هایی هم دارد و تنها اعتراضش از قرار معلوم به نتایج انتخابات بوده است و حداکثر اعتراضات نوع حقوق بشری دارد و به پایین بودن استانداردهای بازداشتگاه ها هم اعتراضکی دارد!. این طبقه به هیچ وجه سرنگونی طلب نیست. از مطالباتش چنین بر می آید که به آینده جمهوری اسلامی خوش بین است! چرا که می خواهد با بازشماری آرایش آن را درست کند!و تازه دانشگاه هم بخشی از این طبقه است. البته این آخری کار بزرگی ست چرا که دانشگاه را در طبقات اجتماعی گنجاندن کار هر کسی نیست!

ماجرا چیست؟ چرا پای طبقه متوسط کشیده می شود وسط؟ چرا یکدفعه همه کاره می شود و این همه اعتراض و کشته و زخمی به حسابش واریز می شود؟ چرا این همه بزرگ می شود؟ آیا هیچ مشاهده ای وجود دارد برای این همه ادعا؟ آیا هیچ مردمانی در دنیا برای رای ای که عملا هیچ تاثیری در زندگیشان ندارد و همه هم می دانند، این همه کشته و زخمی و تجاوز شده می دهند؟ آیا مردم ایران برای خواست باز شماری آرا که گیرم موسوی ۶۷ بشود رئیس جمهور، آن هم زیر عبای خامنه ای به کهریزک رفتند؟ به نظر من نه!

 ماجرا ساده است. فرید هاشمی و جریانی که به آن تعلق دارد از سر تحلیل گری صرف نیست که پای این طبقه را به میان می کشند یا از سر نشناختن طبقات و کمبود علم! این مصاحبه ها بیش از آنکه تحلیل گرانه باشد تبلیغی و در واقع عمل سیاسی است. می گویند طبقه متوسط و اعتراضات حقوق بشری که اصل ماجرا را زیر خاک کنند. می گویند طبقه متوسط که طبقه کارگر را سرش را زیر آب کنند. موضوع این نیست که این ها کارگر جماعت را در اعتراضات دیده یا ندیده اند. یا حتی بحث بر سر حضور آحاد کارگر در این اعتراضات نیست. بحث بر سر افق و سیاست کارگریست که از نظر جنبش فرید هاشمی باید سرکوب شود! این تحلیل ها را می دهند که اعتراضات رادیکال را کند کنند و در کانال حقوق بشر و “رای من چی شد” بیندازندش. این کار  را می کنند که سیاست های طبقه کارگر، یعنی برابری زن و مرد، یعنی آزادی بی قید و شرط بیان برای همه و آزادی و برابری را شکست دهند.

این جریان خودش در حکومت دخیل و شریک بوده و هست. مظورم شخص فرید نیست. خط و سیاستی که ایشان تبلیغ و عملی می کنند است. اینها در حکومت دخیل و در سابقه اش شریک هستند و امروز هم با شعار “جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد” آمده اند. پس بی دلیل نیست که سعی کنند سیاست و افق و آرمان و اصلا وجود طبقه ای که جز از طریق سرنگونی حکومت سرمایه داری اسلامی آزاد نمی شود و امروز آمده تا سیاست هایش را بر اعتراضات کل جامعه ناظر کند را بایکوت کنند و شکست بدهند.

جنبش سبزی که فرید هاشمی به آن اشاره می کند که از بعد از انتخابات شروع شد در واقع انقلاب مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی ست. در این زمینه زیاد نوشتیم و مطلب زیاد داریم. ولی مسئله این است که بعد از ۳۰ سال حکومت جانیان اسلامی بر جامعه ایران، بعد از ۳۰ سال چپاول و سرکوب و قتل و کشتار و سنگسار و اعدام، بعد از ۳۰ سال تحمیل فقر مطلق به اکثریت جامعه، امروز توده میلیونی مردم به خیابان ها آمده اند و اتفاقا با مطالبات انسانی شان به خیابان آمده اند. نه با شعار های قومی و مذهبی، کسی برای تمامیت ارضی به خیابان نیامده است. کسی برای زنده نگهداشتن زبان و مذهبش به خیابان نیامده است. مردم فریاد می زنند دیکتاتوری نمی خواهیم و هر کسی می فهمد بعد از ۳۰ سال تجربه حکومت اسلامی دیکتاتوری یعنی “جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد”. مرگ بر دیکتاتور یعنی “قانون اساسی دیکتاتوری نمی خواهیم” یعنی زندگی تحت قوانین اسلامی و جمهوری اسلامی نمی خواهیم.

آیا اگر جامعه ای بعد از ۳۰ سال فقر و قلاکت و بی کاری و تورم و محرومیت از ابتدایی ترین امکانات و حقوق به خیابان بیاید و شعار بدهند، این اعتراض “طبقه متوسط” به وضع موجود است؟ این دیگر زیاده از حد به وضع جامعه ایران بی ربط است!

فرید هاشمی دانشجو و دانشگاه را هم در پی همین تحلیل یکسره بی خاصیت و منفعل می کند. او معتقد است دانشجو تازه “شک” می کند! دانشجویی که از محیط آزاد است، یعنی به دنیا بی ربط است، تازه شک کرده است!! این هم کاملا بی اساس و بی ربط است. دانشجو قبل از اینکه دانشجو باشد انسان جوانی ست که در همه عرصه ها سرکوب شده است و در این حکومت آینده و افقی ندارد. تمام شخصیت و نوجوانیش توسط حکومت اسلامی سرکوب شده و بسته به جایگاه طبقاتی اش محرومیت های اقتصادی و اجتماعی مضاعفی بر او اعمال شده است. فرید می گوید این انسان حالا که وارد دانشگاه شده تازه شک می کند! باید به ایشان گفت نه! شک نمی کند بلکه با یقین وارد می شود. امروزه روز کسی نیست که نداند جمهوری اسلامی عامل مصیبت هاست. کسی نیست که شاهد سرکوب و اعدام و سنگسار و اعمال فقر و محرومیت حکومت اسلامی نباشد. فرید هاشمی از طرفی وحشیانه ترین سرکوب ها و تجاوزات حکومتی را “انقلاب فرهنگی نرم” می خواند تا کمی هم که شده عکس العمل متقابل جوانان “مشکوک!” را در مقابل حکومت کاهش دهد.

جریان سیاسی ای که فرید هاشمی به آن تعلق دارد از هراس انقلاب و از وحشت جارو شدن بساط جمهوری اسلامی اعتراصات به حق مردم برای سرنگونی آن را منحرف می کنند. در مصاحبه هاشان کنه و واقعیت اعتراضات و مطالبات واقعی مردم و به خصوص جوانان را سرکوب می کنند و در عمل با طرح شعار ها و مطالبات انحرافی سعی در منحرف کردن اعتراضات و مبارزات جوانان و دانشجویان دارند. اما مردم و به خصوص جوانان به خوبی می دانند مشکل کجاست. می دانند تا روزی که کوچکترین اثری از حکومت اسلامی هست آب خوش از گلویشان پایین نمی رود و امروز که انقلابی را شروع کرده اند باید تمامش کنند و حکومت اسلامی را با تمام حشو و زوائدش را برای همیشه جارو کنند. باید به این گرایشان انحرافی را شکست داد، باید

جوانان کمونیست ۴۲۶

تو که یک دختر سبزی …!

نوید مینائی

ماجرای پناهندگی نرگس کلهر دختر مشاور احمدی نژاد مدت ها خیلی ها را به خودش مشغول کرد. نیویورک تایمز تا بی بی سی به آن پرداختند و در فیس بوک و بالاترین اخبارش پیچید. مسئله ساده بود. دختر جوانی که وقتی در آلمان می بینیش هیچ ربطی به اسلام و عقاید آن ندارد، از شر اسلام و قوانین اسلاغمی فرار کرده و به آلمان پناهنده شده است. احتمالا نرگس درگیر سنتهای سختگیرانه پدرش هم بوده است و موقعیت پدرش دست و پایش را بیشتر بسته و محدودش می کرده است.

پرده اول:

در این میان نحوه گزارش دهی و انتشار و پوشش خبری سایت های و شخصیت های مختلف جالب است. نیویورک تایمز  در مطلبی تحت عنوان “ نيويورک تايمز : شکاف نسل ها در ايران علنی شده است، جوانان آزادی ميخواهند“می نویسد ” سالها بود که نرگس کلهر، با پدرش، مهدی، مشاور ارشد و سخنگوی محمود احمدی نژاد رئيس جمهوری ايران ، در باره سياست ها صحبت و تبادل نظر ميکرد. پدرش طرفدار محدوديت هائی بيشتر در امور اجتماعی و ابراز عقايد سياسی بود، در حاليکه نرگس به آزادی های بيشتر علاقه داشت. با اينحال هردو می توانستند با هم کنار بيايند.اما پس از انتخابات مورد اختلاف رياست جمهوری در ماه ژوئن، و اعتراض های متعاقب آن، اختلاف نظرها علنی شد. نرگس، که اکنون بيست و پنج سال دارد، هفته گذشته در آلمان تقاضای پناهندگی کرد، و پدرش وی را متهم ساخت که ابزاری برای سوء استفاده مخالفان دولت شده است.”
شکاف نسل ها علنی شده است! گویا اعتراضات مردم و اعتراض جوانان برای آزادی و رفاه حرکت انسانیشان حاصل وجود شکاف در میان نسل هاست!! گویا این شکاف است که بعضی ها به قتل و کشتار و اعمال خشونت و اعدام معتقدند و بعضی ها که از قضای روزگار جوانتر هستند و از نسل بعدی، آزادی می خواهند. نیویورک تایمز می گوید:… . با اينحال هردو می توانستند با هم کنار بيايند. یعنی تمام اعتراضات چندین و جند ساله مردم، اعدام ها و مبارزاتشان هیچ و پوچ، اصلا نیویورک تایمز به این ها اعتقادی ندارد. تا قبل از انتخابات می توانستند کنار بیایند از بعد از انتخابات نمی توانند. نیویورک تایمز می نویسد ” سالها بود که نرگس کلهر، با پدرش، مهدی، مشاور ارشد و سخنگوی محمود احمدی نژاد رئيس جمهوری ايران ، در باره سياست ها صحبت و تبادل نظر ميکرد ” نرگس می گوید اصلا پدرم نمی داند من کلاس چندم هستم!! مسئله این نیست که نیویورک تایمز از این واقعیت خبر نداشته! مسئله اینست که می خواهد بگوید تا حالا خبری نیوده همانطور که با هم کنار می آمدند همانطور هم می توانستند در فضایی دوستانه در باره مسائب مختلف گفتگو کنند! در این سناریو نرگس نقش اعتراضات مردم و به خصوص جوانان را دارد و پدرش نقش حکومت را دارد! این تفسیر رک و راست و پوست کنده نیویورک تایمز از ماجرای نرگس است.

پرده دوم:

حنا مخملباف با نرگس مصاحبه می کند.

پس تو که همنظر پدرت نیستی خودت را به جنبش سبز متعلق می دونی؟

مسئله این است که من می تونستم کاری نکنم و بمونم تو خانه ولی نمی خواستم سکوت کنم سکوت در این موقعیت کار اشتباهیه.

آیا فقط تو خودت رو متعلق به جنبش سبز می دونی یا دخترها و بچه های اعضای دیگر کابینه احمدی نژاد هم سبز هستند؟

واقعیت اینه که ما همه ادعامون اینه که ما می ریم تو خیابون ها می گیم آزادی می خواهیم. و مهم نیست فرزند چه کسی در چه پستی هستی. و بالاخره به این نتیجه رسیدیم که یک چیزهایی اشتباه بوده. و من تنها مخالف نیستم خیلی ها هستند.

درباره آینده جنبش سبز چی فکر می کنی؟

واقعیت اینه که تا این مرحله رسیدن سخته ولی آدم وقتی بتونه بیاد تا اینجا بقیه اش رو هم میاد

این مصاحبه رو پدرت می بینه فکر می کنی تو که که یک دختر سبز هستی به پدرت پی می گی؟

می گم این اول راه و تازه شروع کردم و می خوام ادامه بدم و می خوام حمایت کنه از من

یعنی از مشاور احمدی نژاد می خوای یک دختر سیز رو حمایت کنه؟

مسئله این نیست اصلا که از کی بخواهیم از خود احمدی نژاد هم می خوام. آدم می تونه هر بحظه متحول بشه. …به نظرم راه درست همینه که چند میلیون نفر می رن تو خیابون و می خوان که آزاد باشن.

طفلکی حنا خیلی زور زد یک کلمه “سبز” از زیر زبون نرگس بکشونه بیرون ولی موفق نشد که نشد. حنا می خواست از این نمد کلاهی برای “جنبش سبز” درست کنه که نشد. نرگس می گه ما آزادی می خواهیم و راه درست اینه که چند میلیون نفر اومدن بیرون می گن آزادی می خواهیم.

کاری به نرگس ندارم که چه خط فکری دارد ولی نرگس یک چیز را خوب می داند. سبز و “جنبش سبز” مخملباف و گنجی و سازگارار و نبوی ربطی به آزادی و خواست آن چند میلیون نفر در خیابان ندارد.

نجات سه نوجوان از اعدام

خانواده هاي مقتولين٬ به جنبش عليه اعدام مي پيوندند!

اعدام كودكان ونوجوانان٬ يكي ازوحشيانه ترين رفتارها در طول سي سال حكومت اسلامي ايران بوده است. در ايران جانيان حاكم حتي به كودك و نوجوان هم رحم نميكنند و با سبعيت و وحشيگري كودكان را در زندانها نگه داري كرده و به محض ۱۸ ساله شدن آنها را اعدام ميكنند.

در مقابل اين رفتار وحشيانه، در ايران و در سراسر جهان٬ موجي از نفرت و انزجار بسوي جمهوری اسلامی ایران سرازير شده و اين جنايات وحشيانه با اعتراضات گسترده بين المللي مواجه شده است.

سيستم قضايي در ايران٬ يك سيستم قرون وسطايي و پوسيده و مبتني بر قوانين دوران بربريت است. در اين سيستم٬ نه فقط از تحقيق و بررسي بي طرفانه و دقيق جرائم و رسيدگي به اتهامات بر عليه افراد ٬ خبري نيست. بلكه ساده ترين كار محكوم كردن افراد و يا حتي كودكان به اعدام و سبعانه ترين كار٬ دخيل كردن خانواده هايي است كه عزيزي را در يك مورد جنايي از دست داده اند. جمهوري اسلامي ايران قانون چشم در مقابل چشم و خون در مقابل خون را اجرا ميكند و ناگفته نبايد گذاشت كه در اين سيستم عقب مانده خون زنان٬ ارزشي نصف خون مردان دارد.

در چند سال اخير علیرغم اعتراضات گسترده جهاني، حكومت اسلامي دهها كودك را اعدام كرده است . آخرين مورد آن اعدام بهنود شجاعي بود كه به نفرت جهاني عليه جانيان حاكم بر ايران بيش از پيش دامن زد.

طبق اخباري كه به ما رسيده است٬ در يك هفته اخير٬ سه نفر از اعدام نجات يافتند چرا كه خانواده هاي مقتولين٬ خواهان لغو حكم اعدام اين جوانان شده اند. امير خالقي ۱۸ ساله كه در سن ۱۶ سالگي به اتهام قتل دستگير شده بود٬ مصطفي نقدي ۱۸ ساله، كه وي هم به اتهام قتل دستگير شده و منتظر ۱۸ سالگي براي اجراي حكم اعدام بود٬ نجات يافتند٬ چرا كه خانواده هاي مقتول با اجراي حكم اعدام مخالفت كردند. در هفته گذشته نیز٬ خواهر يك زن ميانسال كه در ايران به قتل رسيده بود٬ از امريكا به ايران رفت و در دادگاه اعلام كرد كه  خواهان لغو حكم اعدام مجيد متهم به قتل بدليل جوان بودن او است و از خانواده متهم خواست كه مبلغي را  براي ساختن يك موسسه خيريه در تهران به ياد و گراميداشت خواهرش اختصاص دهند.

اين پاسخ مردمي است كه از جنايت و قتل و از حكومت اسلامي جانشان به لب رسيده است. پاسخ خانواده هايي كه  عزيزي را از دست داده و با يك سيستم حقوقي غیرانسانی روبرو هستند كه نه فقط مرهمي بر درد آنها نمي نهد٬ نه فقط شرايطي عادلانه و دقيق براي بررسي جنايات و يا جرائم ندارد٬ بلكه با سيستم حقوقي ارتجاعي روبرو هستند كه  دست آنها را نيز در اجراي حكم اعدام و يا جنايت عليه افراد به خون آلوده ميكند.

كميته بين المللي عليه اعدام و نهاد كودكان مقدمند از اين رفتار متمدنانه و انساني از سوي خانواده هاي داغدار مسعود روزبهاني، علي ملك پور و تاج پر و همه كساني كه مانع اعدام افراد ميشوند ٬ قدردانی ميكند. اين بخشي از حركت ما براي  پايان بخشيدن به قتل و جنايت در جامعه و قتل عمد توسط دولتها است.

به جنبش انساني عليه اعدام بپيونديد

كميته بين المللي عليه اعدام

نهاد كودكان مقدمند

۲۷ اكتبر ۲۰۰۹

زندگی یک زن

سمیرا اهورا

چند روز گذشته جزء سیاه ترین روزهای پرونده جمهوری اسلامی بوده اند. گرچه پرونده حکومت اسلامی از این روزها و ماه ها و سالها زیاد دارد. ولی قتل سهیلا قدیری و بهنود شجاعی در روزهای متوالی زخمی بر پیکر جامعه باقی گذاشت که جز با سرنگونی حکومت قاتلان و برقراری حکومت انسانی التیام پیدا نمی کند. سهیلا قدیری انسان دردمند و بی پناهی که از تمام زندگی و دنیا و و کائنات به جز زجر و درد و حسرت و تحقیر و خفت چیزی ندید و در آخر سر جلادان حاکم برای پاک کردن صورت مسئله این همه درد و برای چنگ و دندان نشان دادن به مردم معترض به دار آویختنش تا درس عبرتی باشد برای معترضین به این همه درد. به قول نویسنده ای سهم سهیلا از تمام ثروت های جامعه تنها چند متر طناب دار بود. در زیر گزارشی تکان دهنده از زندگی یکی از سهیلا ها را می خوانید و می بینید که چگونه سهیلا به ناچار در مسیری ناخواسته می افتد که قبل از هر چیزی هویت انسانی اش را له می کند و بعد از سال ها زجر و تحقیر و شکنجه بر بالای دار می فرستندش.

نوشته زیر را از سایت اتحادیه آزاد کارگران برداشته ایم، گزارشی است از یک سهیلا. ج.ک

همه روزه شاهد خبرهای از سراسر دنیاهستیم . حکم اعدام زن جوان، زنی درانتظار چوبه دار، فرار دختران بعلت شکنجه وفشار خانواده هایشان، خودکشی،خود سوزی، قتل و….

این اتفاقات رادر سراسر دنیا شاهدیم ازایران گرفته تا افغانستان وتاجیکستان  .ازدختر معصوم چرده روی جنوبی تا شازیه دختر 14 ساله افغانی که به یوغ پدر به اجبار به عقد مردی 60 ساله تن میدهد حکایت زنانی که برای رهایی ازقوانین مرد سالاری در جوامع سنتی همواره قربانی آداب عقب افتاده هستند. آنچه اینک مد نظر ماست زندگی زن جوانیست که درسن 16 سالگی به اجبار خانواده زندگی مشترکی را آغاز کرده بود گرمای تابستان صورت سفید ورنج کشیده اش را گداخته بود دست دخترکی را به دست گرفته بود، مکانی راکه انتخاب کرده بود کاملا برایش آشنا بود مسیررفت  وآمد کارخانه دارانی که سرنوشت او را اینگونه رقم زدند  پای صحبتش می نشینیم.

 بعد از ازدواج پابه جهنمی گذاشتم که سراسر کتک بود وفحاشی تا به خود آمدم مادر شدم در صورتی که خود محتاج مهر مادربودم. همواره ناظر دوستانم بودم که با کوله مدرسه با شور وشعفی  وصف نا پذیر به مدرسه می رفتند.  منم باکودکی در بغل وترس از هر آن  آمدن شوهرم که امشب از درد خماری به جانم  نیفتد. از خودم و از زندگی و از آینده ای مبهم که انتظارم  را می کشید متنفر بودم ولی چاره ای نداشتم باید به زندگی ادامه می دادم.

یک شب شوهرم بعلت تزریق مواد دیگر بیدار نشد نمی دانستم باید خوشحال باشم یا نه.  مصیبتهایم بیشترشد. از این خیابان به آن خیابان ازاین کارگاه به آن کارگاه دنبال کار می گشتم ولی کمتر نتیجه می گرفتم. چون یا سابقه کار میخواستند یا ضامن یا مدرک تحصیلی. من هم هیچ یک را نداشتم بالاخره در یک کارخانه با دستمزد ناچیزی مشغول شدم  بیشتر از مردان کار می کردم اما کمتر از آنان حقوق می گرفتم بدون هیچ بیمه ای  اما باز راضی بودم. تا اینکه کارفرما کارخانه را تعطیل کرد  من وصدها کارگر دیگر که وضعی بهتر از من نداشتند بیکار شدیم  باز روزهای بدبختیم شروع شد این بار بعد از چند ماه دوندگی در یک شرکت کاری پیدا کردم روز اول کارفرما نگاهی به سراپایم انداخت وگفت از فردا بیا سر کار. چند روز از آغاز کارم می گذشت که کارفرما مرا به دفتر فراخواند و با زور وتهدید اخراج از کار ……………………،  بعد مشتی پول دردستم گذاشت وگفت اگر با من راه بیایی بیشتر نصیبت میشود. مدتها به اینمنوال سپری شد تا این که زنش از جریان با خبر شد واز کار  اخراج شدم.  کودکم مریض بود ومن کاری از دستم برنمی آمد آنشب به اولین اتومبیلی که جلویم سبز شد جواب مثبت دادم. دیگر برایم مهم نیست فقط این را می دانم کودکم  گرسنه نمی خوابد این را گفت واشک از چشمانش سرازیر شد و رفت.  این تنها گوشه ای کوچکی از زندگی فلاکت بار زنانی است که قربانی سیستم سرمایه داری در یک جامعه طبقاتی هستند  چرا باید دختری 16 ساله مجبور به ازدواج شود ؟ چرا باید حداقل ترین حقوق برای زنان تنها ویا کودکان بی سرپرست در جامعه وجود نداشته باشد؟چرا صاحبان کار اینچنین کارگران را بدون مزد و بیمه ومزایا استثمارکنند؟ 

اینها وهزاران سئوال دیگر پیش پای ماست  ما انسانهایی که می باید از تمامی حقوق انسانی بی و کم و کاست برخوردار شویم.

 سمیرا  اهورا – عضواتحادیه ازاد کارگران

جوانان کمونیست ۴۲۶

سيزده آبان با شعار جمهوري اسلامي نميخواهيم

حميد تقوائي

مطلب زير از سري گفتارهاي روزانه ۱۰ دقيقه اي حميد تقوايي در تاريخ ۳ آبان ۸۸ است. ج.ک

با سلام به شما بينندگان اين برنامه

به ۱۳ آبان نزديک مي‌شويم و همه دارند براي اين روز خود را مهيا ميکنند. حکومتيها، نيروهاي مختلف سياسي و بالاخره توده مردم.

اين روز از نظر مردم روز اعتراض است، روز مبارزه است. همانطوريکه اين روز بخاطر اعتراض و مبارزه دانش آموزان با حکومت شاه پايه گذاري شد. در آخرين روزهاي حکومت استبدادي شاهنشاهي، در اين روز دانش آموزان به اعتراضات و مبارزات مردم عليه آن حکومت و براي سرنگون کردن آن پيوستند. اين سنت مبارزاتيست که ۱۳ آبان را براي مردم روز مهمي‌ مي‌کند. از نظر جانيان جمهوري اسلامي البته مساله فرق مي‌کند. آنها در چنين روزي با معرکه ي گرفتن سفارت آمريکا در واقع توانستند پايه‌هاي حکومت آدمکش خودشان را تحکيم کنند و از آن به بعد با کوبيدن بر طبل تو خالي مرگ بر آمريکا و غيره در واقع ديکتاتوري خودشان را گسترش دادند و در مقابل مردم ايستادند. بنابراين براي حکومت ۱۳ آبان يک روزيست که دوباره آن معرکه سفارت گيري را علم کند. با مرگ بر آمريکا و اسرائيل به ميدان بيايد و بار ديگر بساط عوام فريبي اش را بگستراند، به اميد اينکه بتواند چند روز بيشتر به حيات ننگينش ادامه دهد. ولي‌ اين دوره ديگر تمام شد ه است ديگر در جامعه‌ ايران بجز معدودي از جيره خواران خود حکومت کسي‌ نيست که به دنبال اين نوع شعارهاي ضد آمريکايي‌ و ضد اسرائيلي و اين معرکه و عوام فريبي جمهوري اسلامي باشد و کمترين توهمي به اينها داشته باشد. بنابرين براي ما مردم روز ۱۳ آبان يک روز ديگريست، براي اينکه باز در صفوف ميليوني در تهران و بقيه شهرها به خيابانها بياييم و با فرياد مرگ بر ديکتاتور، با فرياد مرگ بر ولي فقيه و حکومت اسلامي نميخواهيم فرياد اعتراض خود را بلند کنيم و به اين حکومت نشان دهيم که ديگر نميتواند با جنايت و کشتارهايي که هر روز در حال ارتکاب آن است به حيات ننگينش ادامه بدهد و جايي‌ در جامعه ندارد. براي ما روز ۱۳ آبان فرصت ديگريست، بهانه ديگريست، موقعيت ديگريست تا باز با صفوف ميليوني به خيابانها بياييم و نشان بدهيم انقلاب زنده است، اين جنبش زنده است، به پيش ميرود و خواب راحت را از چشم اين ديکتاتورها و اين آيت الله هاي سرکوبگر ربوده و نميگذرد که اينها سر راحت به بالين بگذارند. نبايد به اين رژيم مهلت داد که حتي براي يک روز فکر کند همه چيز تمام شد، جامعه آرام شده و او پيروز و موفق شده و توانسته مردم را شکست دهد و به عقب براند. ۱۳ آبان روز ديگريست براي اينکه قدرت خودمان را نشان دهيم و يک پارچه در برابر حکومت بايستيم.

 از نظر نيروهاي سياسي هم اين روز معاني مختلفي دارد. کسانيکه خودشان را سبز مينامند و سعي‌ ميکنند جنبش انقلابي مردم را به اسم جنبش سبز وانمود کنند تا به اين ترتيب و با اين اسم به قول خودشان اين جنبش را در چهارچوب حفظ نظام نگاه دارند هم در حال تدارک براي اين روز هستند.  ولي‌ براي مردم روشن است که هر اندازه دعوا بين جناح هاي حکومت بالا بگيرد، با اين حال امر مردم، درد مردم، مساله مردم آزادي و رهايي از شر کل جمهوري اسلامي است. بنابراين از موسوي گرفته تا کروبي و هر کس ديگري که بخواهد مبارزه و اعتراض  مردم را در چهارچوب همين نظام نگاه دارد و “دوره ي خميني را به مردم وعده بدهد” و از “جمهوري اسلامي نه يک کلمه کم ونه يک کلمه زياد” صحبت کند، در مبارزات مردم جايي‌ ندارد. مردم ميخواهند کل اين نظام را جارو کنند و از سر راه کنار بزنند و همه  اعترضات اين چند ماه اخير اساس، جهت و هدفش همين بود است. تمام تمهيدات و کوشش هاي کساني‌ که خودشان را سبز و جنبش سبز مينامند انجام ميشود براي اينکه اين حرکت را در چهارچوب قوانين جمهوري اسلامي محدود کنند ، در چهارچوب حفظ نظام جمهوري اسلامي نگه دارند، وعده اسلام يک کمي‌ متفاوت تر را ميدهند، جمهوري اسلامي نوع دوم را وعده ميدهند، اينها ديگر در سياست در ايران و در نزد مردم جايي‌ ندارند. اگر قرار بود اين بساط  با استقبال مردم روبرو بشود اصلاً اين مبارزات پيش نمي‌آمد. خاتمي يکبار اين را آزمايش کرد و شکست خورد و کنار رفت و ديگر خط استحاله و تغيرات تدريجي‌ و اسلام خوب و بد و غيره جايي‌ در جامعه ندارد. مردم بلند شده اند که حکومت اسلامي را با تمام ماشينهاي دولتي و با تمام جناح هايش و با تمام قوانين و مناسباتش کنار بگذارند، اعتراض و انقلاب و جنبشي که الان در ايران پا گرفته است به همين دليل شروع شده است. مضمون و هدف واقعي و خواست واقعي مردم چيزي جز اين نيست که بايد جمهوري اسلامي کنار برود.” جمهوري اسلامي نميخواهيم نميخواهيم”، اين شعاري بود که چند سال قبل جوانان آرياشهر در تهران با صداي بلند فرياد کردند. اين شعار خيلي موجز و فشرده جهت و اراده جامعه را نشان ميدهد. جمهوري اسلامي نميخواهيم. اين حرف کارگران است، حرف دانشجويان و جوانان است، حرف زنان است و حرف ۹۹ درصد مردم محروم و تحت ستم ايران است. جمهوري اسلامي نميخواهيم، حکومت مذهبي‌ نميخواهيم. اين شعار محوري روز ۱۳ آبان است.

الان در سايتها، بحثها و در گفتارهاي راديوي و غيره نيروهاي سياسي مختلفي در مورد شعارها ليست ميدهند و شعارها و خواستهايي را مطرح ميکنند.  تا آنجايي‌ که به جمهوري اسلامي مربوط ميشود طبعاً سعي‌ خواهد کرد که با‌ هاي و هوي ضد آمريکا و اسرائيلي گري دوباره مبارزات مردم را تحريف کند و اين طور نشان بدهد که اين روز، روزيست که مردم و حکومت کنار هم عليه آمريکا يا عليه استکبار جهاني‌ يا شيطان بزرگ و از اين نوع خزعبلات، ايستاده‌اند، گويا در خود جامعه‌ ايران مردم حکومتشان را قبول دارند. سعي مي کنند وانمود کنند اتفاقاتي افتاده و تمام شده!! و الان روز ۱۳ آبان روزيست براي اعتراض عليه بيگانگان. اين برداشت از ۱۳ آبان جايگاهي در ميان مردم ندارد، همانطور که در روز قدس هم جمهوري اسلامي نتوانست اين سياست را به پيش ببرد بي ‌شک در روز ۱۳ آبان هم نخواهد توانست.

ولي‌ از آن طرف آن بخشي که هنوز خود را طرفدار موسوي، سبز و غيره مي‌دانند ميخواهند اين روز را تبديل کنند به يک نوع دلجويي از آمريکا و اينطور جلوه دهند که ميشود به امامزاد آمريکا دخيلي بست و گويا از اين طريق ميشود مسائل و مشکلات را حل کرد. امر مردم هيچ کدام از اينها نيست اين روز اصلاً ربطي به آمريکا و ضد آمريکا گراي يا له يا عليه آمريکا شعار دادن ندارد. اين روز، روز مبارزه، روز شعار دادن عليه جمهوري اسلاميست. درد مردم اين حکومت اسلامي است و اين جنبش بايد روشن و شفاف به پيش برود ، براي اينکه جمهوري اسلامي را از سر راه خودش کنار بزند. اين اراده مردم است، مردم ميخواهند و عزم جزم کردند تا به اين هدف برسند. به همين خاطر نبايد هيچ کدام از اين شعارهايي که به نحوي جمهوري اسلامي را نگاه مي‌دارد، بنحوي در چهارچوب اسلام ميخواهد حرف بزند قبول کرد. شعارهايي که  بنحوي ميخواهد اينطور نشان بدهد که هنوز دعوا بر سر انتخابات و تقلب در انتخابات است، گويا دعوا اين است که ميخوهيم برگرديم به دوران خميني يا قانون  اساسي‌، اين شعار ها را بايد کنار زد. اين شعارها در ميان مردم نبايد جايي‌ داشته باشد و همينطور از آنطرف شعارهايي که ميخواهد بر طبل ضد استکبار جهاني‌ و ضد آمريکايي‌ و ضد اسرائيلي و ضد شيطان بزرگي‌ بکوبد، اين هم بساط عوام فريبي حاکمين جمهوري اسلامي در تمام اين سه دهه بود، اينها هم بايد کنار برود.

 در سياست ايران مدتهاست و به خصوص  در ۴ ماه اخير يک عامل جديدي تعيين کنند است و آن عامل نيرو و قدرت مردم است. مبارزه مردم براي رسيدن به خواستهاي مستقل خودشان که به هيچکدام از جناح هاي حکومت ربطي‌ ندارد و همچنين به هيچکدام از سياست‌هاي جهاني غرب يا نيروهاي ديگر هم ربطي‌ ندارد. شعار و مبارزه مردم بر سر رسيدن به يک جامعه آزاد، برابر، مرفه و انساني‌ است، براي رسيدن به يک جمهوري انساني‌.

شاد و پيروز باشيد 

فراخوان به تظاهرات برای ۱۳ آبان- ۴ نوامبر

همراه با مردم ایران اعلام کنیم:

استبداد نابود است٬ انقلاب پیروز است!

جمهوری اسلامی نمی خواهیم!

زنده باد جمهوری انسانی!

روز ۱۳ آبان برابر با چهارشنبه ۴ نوامبر٬ ایران یکبار دیگر شاهد تظاهرات مردم بر علیه رژیم اسلامی خواهد بود. مردم بپاخاسته ایران از هر فرصتی استفاده می کنند تا به رژیم اسلامی نشان دهند که انقلاب آنها تا به زیر کشیدن این جانیان ادامه خواهد داشت. همه انسانهای شریف و آزادیخواه در خارج کشور را فرا می خوانیم که در همبستگی با مردم ایران در ۱۳ آبان- ۴ نوامبر- به خیابانها بیایند و به جمهوری اسلامی قتل و جنایت اعتراض کنید۔

جمهوری اسلامی تمام ظرفیت سرکوب خود را برای خواباندن انقلاب مردم بکار گرفته است ولی آتش انقلاب خاموش شدنی نیست۔ چنان وامانده اند که خود اعتراف می کنند “خطر هنوز باقی است” و با میدان آمدن هر چه بیشتر کارگران برای خواستهای خود٬ خطر دارد گسترده تر میشود. کارگران لوله سازی خوزستان با انجام راهپیمایی های مکرر در شهر اهواز و با پیوستن مردم به آنها و سر دادن شعار “زندگي انساني حق مسلم ماست” چکیده خواستی را که مردم در پی تحقق آن هستند٬ بیان داشتند. این انقلاب از همان آغاز نیز نه بر سر “رای” بود و نه بر سر “قانون اساسی رژیم”! این انقلابی برای بازگرداندن شان و اختیار انسان به اوست! این انقلابی است که می خواهد با فتح اولین سنگر یعنی سرنگونی جمهوری اسلامی به هر گونه ستم و تبعیض و نابرابری و استثمار پایان دهد و آزادی و رفاه را برای همگان به ارمغان آورد۔

در هر جا که هستید از همین حالا به فکر برگزاری تظاهرات ۴ نوامبر باشید و برای آن تدارک ببینید. در خارج باید با قدرت به خیابانها بیائیم و حکومت اسلامی را هدف خشم و اعتراض متحد خود قرار دهیم۔ متحدانه اعلام کنیم که جمهوری اسلامی نمی خواهیم و با مبارزات انقلابی مردم ایران اعلام همبستگی کنیم۔ از همه دوستان ایرانی و غیر ایرانی خود بخواهید و از احزاب و نهادهای مترقی و انساندوست بخواهید که در این اعتراضات شرکت کنند، پیام همبستگی بدهند و دولت های مختلف را تحت فشار قرار دهند که از هر نوع بند و بست با جمهوری اسلامی علیه مردم ایران خودداری کنند.

پیروز باد انقلاب مردم ایران!

سرنگون باد جمهوری اسلامی!

آزادی٬ برابری٬ جمهوری انسانی!

تشکیلات خارج کشورحزب کمونیست کارگری ایران

٣ آبانماه ١٣٨٨، ٢۵ اكتبر ٢٠٠٩

تجمع اعتراضی كارگران شركت مخابرات راه دور شیراز

بنا به خبری كه امروز دوشنبه ٤ آبانماه منتشر شده است، جمع كثیری از كارگران شركت مخابراتی راه دور شیراز صبح امروز در اعتراض به عدم پرداخت ٩ ماه حقوق و نیز در اعتراض به نحوه اداره این شركت، در مقابل استانداری استان فارس دست به تجمع اعتراضی زدند. كارگران با سر دادن شعارهائی چون “زندگی و معیشت حق مسلم ماست”، “بخش خصوصی شدیم بیكار و بی پول شدیم” وضعیت وخیم معیشتی را که به آنها تحمیل شده است محکوم کردند. یکی از كارگران گفته است: “وضعیت بحران زده شرکت علاوه بر بی پولی و عدم پرداخت حقوق برای کارگران مشکلات روحی، روانی را نیز برای آنها به دنبال داشته به طوری كه در طول این مدت ٣٠ نفر از کارگران به دلیل بحران پیش آمده مجبور به جدایی و طلاق از همسران خود شده اند و ٢ نفر هم خودکشی کرده اند، ضمن اینکه حکم مصادره منازل تعدادی از کارگران هم صادر شده است”.

كارگران التیماتوم داده اند كه تا زمان رسیدگی به مطالبات خود، اعتراض خود را ادامه خواهند داد. کارگران لوله سازی خوزستان الگوی مناسبی را مقابل کارگران در سراسر کشور و از جمله کارگران مخابرات راه دور قرار داده اند.

حزب كمونیست كارگری از اعتراض كارگران مخابرات راه دور قاطعانه حمایت می كند و از سایر مراکز کارگری و خانواده های کارگران و مردم شیراز میخواهد از مبارزه و خواست بحق کارگران حمایت کنند و فعالانه در تجمعات اعتراضی آنها شرکت کنند. عدم پرداخت دستمزد و حقوق كارگران یک جنایت آشکار است. جمهوری اسلامی بعنوان حکومت اقلیت مفتخور سرمایه دار و بعنوان یک حکومت سرکوبگر و ضدانسان تنها و تنها شایسته سرنگونی است.

آزادی، برابری، حکومت کارگری

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

حزب کمونیست کارگری ایران

٤ آبانماه ١٣٨٨، ٢٦ اكتبر ٢٠٠٩

جوانان کمونیست ۴۲۶

به حزب خودتان بپیوندید!

ایرج از کرمانشاه

از تابستان ۶۷ وکودتای رژیم علیه تمامی احزاب و سازمانهای چپ بیست و یک سال میگذرد. در تمام این مدت نسلهایی تولد یافتند که امروز جمعیت جوان کشور ما را تشکیل می دهند. نسلی که معترض بوده و هیچگاه اسیر خرافه نشده و حضور خود را در چار چوبهای اجتماعی و به صورت اعتراضات برای حل این معضلات نشان داده است. نسلهایی که از سوی رژیم، حتی اصلاح طلب ها نیز نادیده گرفته می شدند که وجوشان  بعنوان یک انسان همچون دیگران و شاید بیشتر از دیگران نادیده گرفته شده است. اما سئوال این است که  چرا اینگونه شده چرا علیرغم تمام تلاشهای ” حوزه و دانشگاه و رسانه ها” و میلیاردها دلاری که خرج شده  هنوز نتوانسته اند مانند  هزارو چهار صد سال پیش که در قدرت بودند انسانهایی مسخ شده و به اندازه کافی ازخود بیگانه را آموزش دهند وتربیت کنند.

 چرا  نشده است که الان باید هزینه سرکوب بدهند ” گویا اصلاً دست  شیطان  هم از پشت بسته شده است“ ما به دنبال ریشه یابی این مسئله عوامل تاثيرگذار بسیاری را روی میز قرار دادیم تا سر نخ را پیدا کنیم و در این کلاف سر درگم به موتور محرکه این جنبشها رسیدیم.

پس از در هم دریدن احزاب وسازمانها ی چپ  رژیم سعی کرد که با مرعوب نگه داشتن مردم بخصوص فعالین اجتماعی سیاسی اوضاع را کنترل کند اما به  قول حمید تقوایی” این موش کور انقلاب بود که نقب خود را زد” .

سازمان های چپ آن دوران اساسا و عموما ربطی به مبارزات مردم و خواست های اصیل آن ها نداشتند. ربطی به مبارزات آزادیخواهانه مردم و در راس آن طبقه کارگر نداشتند. مثلا مردم برای آزادی و رفاه به میدان آمده بودند ولی بعضی از احزاب و سازمان های بزرگ از خمینی حمایت می کردند. خمینی ای که با هیچ معیاری ربطی به آزادی و رفاه نداشت. صرفا جنبه و ژست ضد آمریکایی گری خمینی که اتفاقا از سر اجبار به آن افتاد برای سازمان های چپ جذاب بود. به همین دلیل اعضا و هواداران این سازمان ها از آنها جدا می شدند و انشعاباتی که در اثر همین سیاست ها بود پیش آمد. در نهایت ضربه نهایی بر پیکر سازمان ها را رژیم اسلامی با قتل عام خرداد ۶۰ و بعد در سال ۶۷ بر پیکر سازمان های موجود وارد کرد و تشکیاتت های آنها از هم پاشید. اکثر اعضای این سازمان ها انسانهایی شریف و آزادی خواهی بودند که سهم بسزایی در روشن کردن موتور انقلاب داشتند و اینک باید زحمات آنها را قدر بدانیم و فراخوان بدهیم که به حزب خودشان بپیوندند  حزبی که راه رسیدن به مطالبات برابری طلبانه و آزادی خواهانه را سرنگونی رژیم می داند  حزبی که برنامه دارد حزبی که  کمونیسم رنگی قرن بیست و یک را نمایندگی میکند و حزبی که برای گرفتن قدرت سیاسی به تعبیر لنین “ مسئله اصلی ” آمده است، حزبی که مباحثی چون “حزب و جامعه ” و”حزب قدرت سیاسی” را سالها است که مطرح کرده است و مسییر بلشویکی را انتخاب کرده است.

حزبی که  میخواهد  تحقق خواستهای  مانیفست را با قالب “حکومت شورایی“  تضمین کند  حزبی که اسیر مبانی “ناسیونالیستی” و “انسان خوب و انسان بد مذهبی ” نیست و دیدگاه او “انسانیت” است حزبی که می خواهد سوسیالیسم را همین امروز و کمونیسم را در فردای رسیدن به قدرت فراگیر و همگانی کند  مدافع عنوان “ آزادی بی قید و شرط سیاسی و اجتماعی”است حزبی که” یک دنیای بهتر ”را در راستای مبانی خودش مطرح کرده است. در متحد ساختن جنبشهای چپ کارگری در سراسر دنیا مطلب دارد و کار میکند .

واقعیت این است که امروز چپ به یک جنبش عظیم و قدرتمند تبدیل شده است  که با مطالبات و شعارها و سکل وجودیش شناخته می شود، با حزب اش شناخته می شود. مبارزات مردم که نه بر سر مذهب خودشان و نه بر سر قومیت و ملیت خودشان باشد. و نه بر سر سایر خواسته های فیر انسانی دیگر باید و اتفاقا بر سر آزادی و برابری، بر سر رفاه و احترام به انسانیت بر سر لغو مجازات اعدام و بر سر حقوق کودک باشد، چپ است، سوسیالیستی است و باید منسجم و متحد و در ظرف مناسبش متشکب شود. این  چپ امروز باید به حزب خودش بیاید  ما به او میگویم“ این حزب شماست”  با او بیگانه نباشید !

ما فکر میکنیم  چپ اگر می خواهد در عرصه سیاست امروز ایران یکطرف دعوا باشد، اگر می خواهد برنامه و افق خودش را در جامعه اجرا بکند، اگر می خواهد اعدام را لغو کند، اگرمی خواهد حقوق کودک را بگیرد و زن و مرد را در جامعه برابر اعلام کند باید متشکل باشد . باید متشکل باشد تا به جنگ سرمایه داری هار اسلامی برود. منفرد و در انزوا نمی شود کاری کرد. چرا باید به فکر پیروزی اصلاح طلبان  حکومتی و تحقق ارمانهای جنبش سبز باشد ؟ که در نهایت مجبور شود خود را سبز یا مسلمانی قلم زده که با معیار های انسانی خودش  از خود بیگانه و در تضاد  است؟ در حالی که ما بحث کرده ایم و به نتیجه رسیده ایم “پیروزی کمونیسم در ایران “ خیال بافی نیست! و ممکن است چرا باید بدنبال این باشد که آزادی اندیشه را فلان جنبش خرده بورژوایی ملی اسلامی سبز یامخملی! وقتی  بقدرت رسید به او بدهد و آنجا سهم خود را گدایی کند و یا صندوق رای دموکراسی امریکای و لیبرالیسم  به او امکان ابراز عقیده و نظر بدهد. چرا می خواهد خود را فریب دهد وقتی میبیند که آمریکایها در دموکرات ترین شکل”اوباما یی“  خود دست دوستی به مجری طرح اقتصاد بازار آزاد ایران  ”احمدی نژادی” داده که بعداً بگوید فقط نوابغی چون  ” هویدا ” و “ احمدی نژاد ” میتوانند حاشیه شهری درست کنند و مردم را به فلاکت برسانند و زمینه های رشد و پیشرفت اقتصاد بازار آزاد  وگرسنگی مردم را مهیا کنند .

این خواسته های سوسیال دموکراتیک با جامعه ایران بیگانه است  جامعه ایران در مکانیزم درون خانوادگی خود “اشتراکی”و کمونیستی است و این واقعیت است که می گوید چرا باید قالب موجود را شکست و به  خورده بورژوایی ملی اسلامی برویم وانباشت سرمایه را قانونی کنیم و به رسمیت بشناسیم بعد بیاییم و بگویم پایه حقوق کارگر را بالا ببریم! و آزادی بیان بدست بیاوریم و … چرا نیازمند اجازه ایم ! الان این رژیم است که درمانده شده  به اجازه ما نیاز دارد! باید این انقلاب را سازمان داد و یک حکومت انسانی را به قدرت رساند و جمهوری سوسیالیستی ایران  را روی میز انتخاب مردم گذاشت و به آن سمت حرکت کنیم ما پیروز میشویم !.چون رادیکالترین حزب موجود در جامعه ایران را شکل داده ایم که “سر خواستهای مردم به جان آمده  تخفیف نمی دهد ”به حزب خود تان  ”حزب کمونیست کارگری ایران “بپیوندید و رهبری سیاسی خود را انتخاب کنید.

کمیته دانشجویی بلژیک: پاسخی به ابراهیم نبوی!

Posted on اکتبر 24, 2009 by نوید مینائی | ویرایش

گاه

آنچه ما را به حقیقت می رساند
خود از آن عاری است

مارگوت بیكل¹

چندی پیش ما – از فعالان کمیته دانشجویی بلژیک – نتیجه گفتگوی خود با آقای ابراهیم نبوی را در گردهمایی 23 سپتامبر در بروکسل در نوشته ای با عنوان «یک مشاهده، یک مشاجره» منتشر کردیم.² آقای نبوی شبانه جوابیه ای تحت عنوان «آنها کمونیست نبودند» را نوشت و در وبلاگ خود منتشر کرد.³

آقای نبوی آنقدر در نوشتن جوابیه اش عجله داشت و آنقدر دستپاچه بود که حتی فرصت نکرد یک بار هم شده بر آدرس کمیته دانشجویی بلژیک کلیکی کند و ببیند ما که هستیم؟ و چه می گوییم؟ و چه کرده ایم؟ و بی جهت ما را به حزب کمونیست کارگری ایران منتسب نکند. خود این برخورد (یعنی تحقیق نکرده حرفی را زدن و کسی را منتسب به چیزی کردن) به خوبی نشان می دهد که چه کسی از واقعیات فرار می کند و به قول نوشته ایشان از «مواریث اندیشه های ایدئولوژیک» رنج می برد.

آقای نبوی پاسخگویی به ما را به فرصتی برای دق و دلی خالی کردن نسبت به کمونیسم و کمونیستها بدل کرد؛ و با خشم بسیار و با تکیه بر گمانه زنی های دروغ ما را اعضای در حال مأموریت احزاب، کودک و حتی ناکس خواند. ناکسانی که «نه معلوم است از کجا دستور می گیرند و نه نشانه ای از آنان پیداست و به بادی می آیند و به بادی می روند.» ما تصمیم نداریم در این نوشته به یاوه های آقای نبوی در مورد کمونیسم پاسخ دهیم. حتی نمی خواهیم او را متهم کنیم که کماکان به متد دوره دانشجویی اش – زمانی که از اعضای «انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز» بود⁴ –  به مخالفانش برخورد می کند. ولی تا آنجایی که تاریخ سه دهه گذشته را مطالعه کرده ایم دریافته ایم که روش همیشگی و جمهوری اسلامی از زمان خمینی تا خامنه ای و احمدی نژاد در برخورد به مخالفین این بوده است که یا «خس و خاشاک» هستند یا «مأمور بیگانه و از جایی دستور می گیرند.»، بنابراین برایمان جای تعجبی باقی نگذاشت.

آقای نبوی در جوابیه خود می نویسد «”آنها  در سالهای  60 یه مُشت کمونیست بودن و باید می مردن و شما هم 5% هستید و حقتون همونه”، من اصولاَ چنین جمله ای را نگفتم و چنین نگاهی از من برنمی آید.» اینکه آقای نبوی در آن مشاجره چنین جملاتی گفته یا نه را به بخشی از همان مدعوین وی در آن گردهمایی که شاهد ماجرا بودند رجوع می دهیم؛ و از آنان می خواهیم که مصلحت گرایی را کنار گذاشته و حقیقت را بیان کنند. کسانی که نه دلِ خوشی از آقای نبوی داشته و نه دل ِخوشی از برخی مسئولین «کانون مدافعان حقوق بشر در ایران – بلژیک» دارند که به هر قیمتی می خواهند خود را به ارابه موج سبز ببندند.

اما سوای نکات فوق خود، جوابیه آقای نبوی و اظهاراتش در مورد قتل عام سالهای شصت و 67 به اندازه کافی افشاگر است. جوابیه نبوی کیفرخواستی علیه خود است. کیفرخواستی که هر دادگاهی می تواند با تکیه بدان ایشان را به جرم دروغگویی چندباره، پوشاندن جنایات بزرگ و شارلاتانیسم سیاسی محکوم کند.

نبوی می نویسد: «من در سال 1367 نویسنده بودم و به دلیل اینکه سه چهار سالی از سیاست بریده بودم، اصلا خبر این اعدامها را نشنیدم و حتی تا سالهای بعد هم واقعیت آن را نمی دانستم.» پیش ترها هم نبوی چنین ادعایی را در یک میزگرد رادیویی با شرکت آقای رضا علیجانی (در رادیو فرانسه) کرده بود و آقای رضا علیجانی (از زندانیان شاهد کشتار 67) در همان مصاحبه با تعجب می گویند که هرکس در آن روزگار حداقل روزنامه خوان بوده، در جریان نامه های برکناری آقای منتظری در اعتراض به این قتل عام و مسائل مربوطه قرار گرفته بود. چگونه آقای نبوی می گویند که تا سال 1376 از این فاجعه بی خبر بوده اند.⁵ حال اینکه آقای نبوی در آن روزگار تلخ و مرگ زده، یکی از اعضای سردبیری مجله سروش طی سالهای 65 تا 68 بوده است.⁶ و جالب اینکه اخیراَ همفکر و یار شفیق ایشان آقای محسن مخملباف مدعی شده که داستان “جراحی روح” را که در آبان ماه سال 67 در مجله سروش به چاپ رسانده در اعتراض به کشتار سال 67 نگاشته بود.⁷ آیای جای سؤال نیست که نبوی بعنوان «یک سردبیر هنرمند حساس»  این داستان را نخوانده باشد؟! و حتی یک بار هم از یار شفیق اش نپرسیده باشد برای چه این داستان را نوشته؟! یا مخملباف دروغ می گوید یا نبوی و یا هر دو!!!!!

آقای نبوی می نویسد گفتگوی وی با ما  «در مورد کشتار سال 67 بود و نه در مورد کشتگان دهه شصت» بود. البته قبلاَ هم او چنین تفکیکی در مورد این کشتارها انجام داده است. سؤال اینجاست که چه فرقی بین ماهیت ایندو قتل عام موجود است؟ البته آقای نبوی این “فرق” را قبلاَ در وبلاگش چنین توضح داده است: «البته یادمان نرفته و نمی رود که خشونت دهه شصت خشونت یک دولت یا حکومت ظالم با یک گروه مظلوم قربانی نبود، بلکه خشونت دو گروه علیه همدیگر بود که نیروی غالب نیروی مغلوب را بیشتر کشت و آزار داد و راند. طبیعتا آنکه قدرت غالب یافت ظلم بیشتری کرد.»⁸ به اندازه کافی این جملات مشمئز کننده است. دقت کنید از نظر ایشان کسانی که طی سالهای شصت کشته شدند قربانی یک خشونت دو طرفه بودند. آیا قصد این جمله می تواند چیزی کمتر از توجیه جنایات جمهوری اسلامی باشد؟ آیا مضمون جملات فوق تفاوت ماهوی با آنچه که نبوی در مشاجره ما با بیان کرد دارد؟ فقط آن روز حضور چند جوان کنجکاو و پرسشگر موجب شد که عصبانی شود و عنان سخن از کف داده؛ و رک و صریح آنچه که در فکرش می گذشت را بیان کند. همان افکار و ایده هایی که اعمال سی سال پیش وی را رقم زد. این تفکر و بینش کلیه دولت مردان ارتجاعی است که از یکسو مردم را سرکوب می کنند و از سوی دیگر به خاطر مقاومت مردم در مقابل سرکوب، آنها را محکوم می کنند.

نگاهی به برخورد آقای  نبوی در سال 1386 نسبت به کشتار 67 بیندازیم: «ماجرای کشتار 67 مثل کشف گورهای دسته جمعی قربانیان در حکومت های مختلف دیکتاتوری است، مثل روسیه، کامبوج، شیلی، چین، عراق و بسیاری جاهای دیگر. آنچه مهم است این است که موضوعی با این اهمیت در حافظه ملی مردمی که در ایران زندگی می کنند، یا نسلی که امروز در ایران زندگی می کنند، اهمیت خودش را از دست داده است. فاصله ما با آن کشتار دارد به عمر یک نسل می رسد. محکوم کردن کسانی که خود محکوم کننده این فاجعه اند، به نظر من فقط بازی دو نسل بر سر مالکیت چیزی است که دیگر وجود ندارد. نسلی می خواهد با یادآوری این جنایت اثبات کند که مبارزات مهمی کرده و قربانی شده و دوستانش کشته شده اند و خودش هم اگر مانده بود کشته می شد و نسلی دیگر می گوید که به هیچ کدام از طرفین مبارزه قبلی اهمیت نمی دهد و موضوع زندگی اش سالهاست که این نیست. بسیاری از آنان که سالگرد قتل عام 67 را هر سال برگزار می کنند، مشکل شان یادآوری فاجعه کشتار نیست، بلکه نمی خواهند خودشان به عنوان کسانی که ممکن بود کشته شوند، فراموش شوند. برای بعضی هم این موضوعتنها عمل سیاسی است که در طول سال انجام می دهند، تا به خودشان بگویند کههنوز هستند و زنده اند. در این میان بازی، رقابت سیاسی برسر هیچ و پوچ درجریان است. کسانی که شش سال قبل از آن اعدام ها از کشور بیرون آمدند،کسانی را که پنج سال قبل از آن اعدام ها از حکومت بیرون آمده بودند، به همدستی در جنایت متهم می کنند، تنها  به این دلیل که دست شان به عاملان اصلی نمی رسد. این بازی هر سال جریان دارد و فکر می کنم هر سال تکرار شود.»(تأکیدات از ماست)⁹

حتی زمانی که  نبوی به قول خودش بعد از دهسال از جنایات کشتار 67 باخبر شد،¹⁰ فرمان بی اهمیت بودن این فاجعه در تاریخ ایران و فراموشی آن را می دهد. نبوی می خواهد بر حقایق بزرگ تاریخی خاک بپاشد و تحت عنوان “بازی” قاتل و مقتول را یکسان جلوه دهد و کسانی که برای دادخواهی و ثبت این جنایت بزرگ در حافظه مردم مبارزه می کنند را تحقیر کند و سرانجام کسانی را که دست شان به خون شریف ترین فرزندان این جامعه آغشته اند، تبرئه کند.

نبوی می داند که پافشاری بر افشای کشتار تابستان سال 67 چشم اسفندیار نظام جمهوری اسلامی است. بدون شک بیرون کشیدن یک حلقه از زنجیره جنایات نظام جمهوری اسلامی مثلاَ کشتار تابستان 67 در پی خود حلقه های دیگر این زنجیره جنایت را به حرکت درمی آورد. پای کل نظام جمهوری اسلامی با همه دستگاه دینی سیاسی قضایی اجرایی و قانونی آن در میان است. پای همه جناح های آن بعنوان تکه هایی از پازل آمران و عاملان این جنایات پیش می آید. ابراهیم نبوی نیز بعنوان یکی از خادمان این نظام از اینکه این پرونده جنایت هر ساله گردگیری شود و حقایق آن به هر دلیلی مانند مراسم های یادبود جان باختگان تر و تازه شود، دل نگران است.

آقای نبوی در جوابیه اش در تکذیب جمله «واجب القتل بودن کمونیستها» می نویسد: «چنین نگاهی از من برنمی آید.» نگاه امروزین او را نسبت به یک جنایت بزرگ در لابلای سطرهای فوق دیدیم. اما آیا نبوی آنگونه که ادعا می کند حداقل مسئولیت نگاه دیروزین خود را برعهده می گیرد؟ صادقانه می گوید که چه بود و چه کرد؟ مسأله فقط مسئولیت اخلاقی یا سیاسی کسی که سالها فعالانه برای استقرار جمهوری اسلامی کار می کرد، نیست. مسأله این است که آقای نبوی مسئولیت مستقیم در سازماندهی بسیاری از سرکوبهای سالهای 57 تا 64 داشت.

آقای نبوی مسأله این نیست که شما به عنوان یک نویسنده یا روزنامه نگار یا سناریو نویس و طنزپرداز – معتقد به جمهوری اسلامی – در آن دوره از خود مسئولیت اخلاقی نشان دادید یا خیر؟ شما در مورد مسئولیت مستقیم اجرایی تان در بسیاری از سرکوبهای آن دوره چه می گویید؟ با کمک امثال شما بود که انقلاب فرهنگی در دانشگاه شیراز سازماندهی شد. نتیجه اش 491 نفر مجروح و سه تن کشته بود. نام نسرین رستمی را تا کنون نشنیده اید. که جزو کشته شدگان بود؟¹¹

شما جزیی از تیم ناطق نوری در وزارت کشور در سال 64 بودید. یک بار هم شده برای مردم توضیح دهید که وظیفه تیم تان چه بود. تیم تان برای برقراری نظم در سراسر کشور چه کرد. نیروهای  انتظامی تحت فرمان تیم شما به چه کاری مشغول بودند؟ با چه نقشه ها و برنامه هایی دوران شاد کودکی مان را از ما گرفتید. تیم شما با جوانان کردستان چه کرد زمانی  که برای حفظ نظم هروئین را ارزانتر از سیگار به آنجا روانه می کردند. مسئولیت شما آن موقع چه بود؟ آیا نباید شما روزی بابت این مسئولیتها مستقیم و اجرایی که داشتید به مردم پاسخگو باشید.

آقای نبوی ما از شما نمی پرسیم که «منظورتان از نوشته های طنزتان چیست؟» اما از شما در مورد اعمال تان در دهه شصت خواهیم پرسید. حداقل به ما بگویید که اعمال شما در دهه شصت برخاسته از چه نگاهی بود. از قدیم گفته اند یک سوزن به خود بزن یک جوالدوز به دیگران. اول خود را نقد کنید بعد به نقد «آدمکشی های» کمونیستها بپردازید. بگویید این چه نگاهی بود که کشتن کمونیستها و مجاهدین، بهائیان و دگراندیشان را در آن سالها جایز می دانست و چشمش را بر قتل عام 67 بسته بود.

کشتارهای جمهوری اسلامی در دهه 60 و نقش  اصلاح  طلبان دوم خردادی دیروز و موج سبزی های امروز در آن کشتار باعث شده که امثال آقای نبوی در بد تنگنایی گیر کنند. از یکسو دیگر مانند سابق نمی توانند در مورد این جنایات سکوت کنند از سوی دیگر بهیچوجه حاضر نیستند از نقش و نگاه، تفکر و پایبندی شان به ایدئولوژی اسلامی در آن سالها انتقادی به عمل آورند. علت اساسی اش هم این است که اغلب آنان هنوز به نظام دینی باور دارند. آنها نمی خواهند کل این نظام از بین رود.¹²

برای مثال امروزه آقای نبوی هم علیرغم ادعایش مبنی بر «ایدئولوژی زدایی» از خود  حاضر نیست از مولای سبزپوش خود میرحسین موسوی فاصله بگیرد و به قول خودش او را در میدان مین تنها گذارد. از کسی که هنوز طرفدار  «جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیشتر، نه یک کلمه کمتر» است. بالاخره آقای نبوی؛ شما که خود را مخالف هر نوع نظام ایدئولوژیکی می دانید، حرف حساب تان با این جمله موسوی چیست؟ او که مدام بر بازگشت به اسلام ناب محمدی و  ارزشهای طلایی دوران خمینی تأکید می کند و خواب آن سالها را دوباره برای مردم می بیند. شما در این رابطه چه می گویید؟ نکند شما نیز در چنین خواب و رویایی بسر می برید؟ بویژه آنجایی که زیرکانه به جای «حکومت دینی» از کلمه «دیکتاتوری دینی» در جوابیه تان استفاده می کنید. مگر در طول تاریخ، جامعه بشری در جایی شاهد دمکراسی دینی و حکومت دمکراتیک دینی هم بوده که در قرن بیست و یکم دوباره شاهدش باشیم!!! ما قسم شما را باور کنیم که می گویید «بیرحمی و کشتار ویژه هرنوع نظام ایدئولوژیکی است» یا دم خروسی را که  از زیر شال سبز و بلند طرفداری شما از حکومت دینی میرحسین موسوی بیرون زده است؟

آقای نبوی بین رخت برکندن از خدمت به یک نظام ارتجاعی و پشت و رو کردن لباس خیلی فرق است. اینجاست که برای ما رابطه بین دروغ گویی های آشکار شما در مورد گذشته با دروغهایی که در مورد آینده تحویل می دهید، روشنتر می شود. یک بار تاریخ گذشته را از نسل ما دزدید حال می خواهید تاریخ آینده را هم بدزدید؟! جدل و مشاجره اساسی ما و شما نه بر سر گذشته بلکه بر سر آینده است. آینده ای که جریان سیاسی شما می خواهد برای جامعه ما ترسیم کند. علت اصلی عصبانیت تان هم از این بابت است. علت ناسزاهایی که که در جوابیه تان نثار ما کردید از این رو است. به خاطر اینکه فکر نمی کردید، نسلی که قرار بود هیچ پیوندی با نسل پیشین خود نداشته باشد، نسلی که زمانی شما و امثال شما کودکی شان را به بازی گرفتید، نسلی که پدران و مادران شان را به زندان انداختید یا روانه خاورانها کردید و از زندگی شاد محرومشان کردید، دوباره به عنوان «ناکسان» در مقابل شما قد علم کنند و شما را، اعمال شما را و بینش و تفکر شما را به مصاف بطلبند و از کمونیسم دفاع کنند. این است علت اصلی ناراحتی شما! از اینکه علیرغم این همه قلع و قمعی که شما و یاران تان در حکومت از نیروهای چپ کردید، دوباره با بپاخیزی نسل جدیدی از آنان روبرو شدید، نگرانید. نسلی که بخوبی دریافته  کسانی که در مورد گذشته دروغ می گویند به حرف آنان در مورد حال و آینده نیز نباید باور کرد.

کمیته دانشجویی بلژیک – اکتبر 2009

منابع و یادداشتها

1-      سكوت سرشارازناگفته هاست. شعری از: مارگوت بیكل – ترجمه: احمد شاملو ـ محمد زرین بال

2-      «یک مشاهده، یک مشاجره» نوشته کمیته دانشجویی بلژیک:                         http://committe2007.blogfa.com/post-191.aspx

3-      «آنها کمونیست نبودند» پاسخ نبوی:                                         http://www.doomdam.com/archives/000765.php#more

4-      گفتگوی اخبار روز با ف. تابان: آیا انجمن های اسلامی مستقیما در حمله به دانشجویان شرکت می کردند؟  تا جایی که من شخصا شاهد بودم، آن ها مستقیما در حملات شرکت نکردند، اما در راهنمایی اوباش و یورش گران و شناساندن دانشجویان فعال به آن ها نقش مهمی داشتند. در بسیاری از دانشگاه ها آن ها مستقیما در سرکوب شرکت کردند. بسیاری از اصلاح طلبان فعلی از جمله همین آقای ابراهیم نبوی در شیراز، عباس عبدی، علیرضا علوی تبار و دیگران در تهران، در سرکوب

دانشجویان مستقیم و یا پشت پرده دخالت داشتند.              http://www.iranglobal.info/MG/printsite1.php?news-id=588&nid

5-      مصاحبه آقای نبوی با رادیو فرانسه (24-8-2008) را در لینک زیر ببینید:

http://www.rfi.fr/actufa/articles/104/article_3345.asp4

6-      شرح حال حرفه ای سید ابراهیم نبوی:                                               http://www.doomdam.com/archives/000126.php

7-      در نشریه دانشجویی بذر شماره 41  سه مقاله در این ارتباط بخوانید:  کالبد شکافی یک دروغ!  / نقش آثار ھنری مخملباف در زندانھای دھه 60 / جراحی روح یا جراحی حقیقت؟                                   http://www.bazrpdf.nl/bazr%2041%20fin.pdf

8-      «ده دلیل برای رای دادن به موسوی» نوشته ابراهیم نبوی – 10 خرداد 1388:

http://www.doomdam.com/archives/000646.php

9-      «کشتار 67 از یک زاویه دیگر» نوشته ابراهیم نبوی – 10 شهریور 1386:

http://www.doomdam.com/archives/000301.php

10-   نبوی در مصاحبه با رادیو فرانسه می گوید که ایشان تنها در سال 1377 یا 78 که به خارج کشور آمده بودند از این قتل عام با خبر شده اند و از کشتار چپ ها تا همین یکی دو سال قبل اطلاعی نداشته اند. مصاحبه آقای نبوی با رادیو فرانسه (24-8-2008) را در لینک زیر بشنوید:                                                                           http://www.rfi.fr/actufa/articles/104/article_3345.asp4

11-  «اول ارد یبهشت سالروز مقاومت دانشجویان در مقابل “انقلاب فرهنگی”ِ رژیم جمهوری اسلامی» – ارژنگ سپاسی

http://www.brwska.org/fa/index.php?news=1040

12-   البته  اگر مقاله اخیر آقای مهاجرانی یار دوست نبوی در دوران انقلاب فرهنگی در دانشگاه شیرازبه نام “ای آتشی افروخته در بیشه اندیشه ها” (http://www.rahesabz.net/story/2508) زودتر چاپ شده بود شاید نبوی قضیه را جور دیگری رفع و رجوع می کرد. اما  دوزاری نبوی به خاطر «دوری اش از سیاست» دیرتر از بقیه می افتد. مهاجرانی در مورد کشتار سال 67 زبان به انتقاد گشود و از سکوت نسبت به جوان کشی در آن دوره انتقاد کرد. شاید در آینده نیز نبوی به پیروی از مرشدش اینگونه سخن راند. اما واقعیت این است که نگاه همانست و این آقایان همانند. زیرا کماکان هیچیک از آنان حاضر نیستند از نقش خود چیزی بگویند و نگاه خود را در معرض نقد و داوری گذارند. برای مثال همین آقای مهاجرانی که امروزه منتقد کشتار 67 شده، همان زمان کتابی در مورد سلمان رشدی نگاشته و دلایل «دینی و علمی» برای حکم ارتداد و مرگ وی را ارائه داده و حتی امروز نیز بدون خجالت خود را طرفدار حکومت دینی و حتی ولایت فقیه می داند.

کارگران و انقلاب

کارگران کمونيست خواهان انقلابند. اما کدام انقلاب؟ طبقات مختلف و گرايشات سياسي و اجتماعي مختلف “انقلاب” را به معاني بسيار متفاوتي بکار ميبرند. دنياي ما همه نوع “انقلاب” و همه نوع “انقلابي”اي بخود ديده است. تقريبا هر کس و هر جرياني که ميخواهد وضع موجود در جامعه را بشيوه اي ناگهاني و بطور غيرمسالمت آميز تغيير بدهد از انقلاب حرف ميزند و خودش را انقلابي مينامد. خيلي از اين انقلابات چيزي بيشتر از ارتجاع صرف نيستند. نمونه “انقلاب اسلامي” زنده و حي و حاضر جلوي چشم ماست. عقب مانده ترين خرافات و مشقت بارترين اوضاع را انقلاب نام گذاشته اند. مرتجع ترين و کثيف ترين عناصر نام انقلابي برخود نهاده اند. کارگر کمونيست پيگيرترين دشمن چنين انقلابات و انقلابيون دروغيني است.

برخي ديگر از انقلابات چيزي فراتر از اصلاحات محدود در وضع موجود نيستند. خلاصي از استبداد، کسب استقلال اقتصادي، برنامه ريزي و بهبود سطح توليد، توزيع به اصطلاح “عادلانه تر” ثروت و غيره مضمون اصلي بسياري از تحولاتي بوده است که در کشورهاي مختلف تحت عنوان انقلاب صورت گرفته است. در همه اين موارد بنياد مناسبات موجود در جامعه و کل نظامي که مايه مشقات و محروميت هاي توده مردم کارگر و زحمتکش را تشکيل ميدهد دست نخورده باقي مانده است. دو دهه قبل شاهد انقلابات متعدد اينچنيني در کشورهاي تحت سلطه بوده است. امروز وقتي به اين کشورهاي انقلاب کرده نگاه ميکنيم ديگر حتي نشاني از همان تحولات محدود ناشي از انقلاب هم باقي نمانده است و منطق نظام سرمايه داري بار ديگر اين واقعيت را آشکار کرده است که مادام که اساس سرمايه و سرمايه داري پابرجاست نصيب توده کارگر و زحمتکش جز فقر و بي حقوقي سياسي و اجتماعي نخواهد بود.

خاصيت مشترک همه اين انقلابات دروغين و نيم بند اين است که تماما تحت تاثير اهداف و مقاصد بخش هائي از خود طبقات حاکمه قرار داشته اند و رهبري سياسي و عملي آنها بدست همين اقشار بوده است. کارگران همواره بعنوان نيروي ذخيره و کمکي به ميدان کشيده شده اند، جنگيده اند و فداکاري هاي بي نظير از خود نشان داده اند. اما حاصل کار جز دست بدست شدن قدرت در درون خود طبقه سرمايه دار و جز پيدايش شکل هاي جديدي براي اداره نظام استثمارگر موجود نبوده است. در بسياري موارد اولين کساني که مورد تعرض بخش هاي تازه بقدرت رسيده طبقه حاکمه قرار گرفته اند خود کارگران بوده اند و انقلاب خود به دستاويز جديدي براي سرکوب جنبش کارگري تبديل شده است.

بنابراين وقتي کارگر از انقلاب صحبت ميکند بايد دقيقا بداند که چه چيز ميخواهد و چه چيز نميخواهد. ما خواهان انقلاب کارگري عليه کل سيستم سرمايه داري و کل قدرت طبقه سرمايه داري هستيم. ما خواهان انقلاب کمونيستي هستيم که جامعه موجود را از بنياد دگرگون ميکند.

انقلاب کارگري چه هدفي را دنبال ميکند؟ پاسخ اين سوال در همين جامعه سرمايه داري نهفته است. هر کارگري که ده دقيقه به اوضاع خودش فکر کند ايراد اصلي اي را که بايد در دنيا برطرف شود تشخيص ميدهد. اين جامعه وارونه است. توليد کنندگان ثروت جامعه، کارگران، بي چيزند و بيکارگان ثروتمند. پست ترين و فرومايه ترين عناصر، نجبا و عاليجنابان اين جامعه اند و شريف ترين مردم، توده زحمتکشان فرودست و بي حقوق اند. آنها که يک عمر کار کرده اند و ثروت ساخته اند حتي پس از سي سال براي گذران هر روز از زندگي خود بايد از نو براي کارشان مشتري پيدا کنند. قدرت خلاقه و مولد کارگر خود را در قدرت اجتماعي و سياسي روزافزون سرمايه و فرودستي هرچه بيشتر خود کارگر نشان ميدهد. براي حفظ اين جامعه وارونه دولت ها پيدا شده اند، ارتشها ايجاد شده اند، زندانها و شکنجه گاهها بنا شده اند، خدايان آفريده شده اند و مذاهب ساخته شده اند. مساله از روز روشن تر است. اين جامعه مبتني بر بردگي است. بردگي مزدي. هيچ درجه رشد خدمات اجتماعي و بيمه ها و افزايش درآمد کارگران که تازه همه بايد با نبرد و با زور از حلقوم طبقات حاکم بيرون کشيده شوند، در اساس اين موقعيت برده وار کارگر تغييري نميدهد. کودکي که امروز در ميان ما متولد ميشود مهر استخدام سرمايه شدن را بر پيشاني خود دارد.

کل تبعيضات اجتماعي و سياسي و کل فساد و تباهي اخلاقي جامعه حاضر، از ستمگري بر زنان و تبعيض نژادي تا اعتياد و فحشا، از رقابت و منفعت طلبي فردي که در خون جامعه جريان دارد تا قحطي و گرسنگي و بيماري که هر روز ميليونها انسان محروم را بکام مرگ ميکشد، همه حاصل اين وارونگي جامعه اند. جامعه اي که صاحبان برحق و آفرينندگان واقعي آن، کارگران، اسير بردگي مزدي اند. انقلاب کارگري بر سر در هم کوبيدن بنياد اين جامعه طبقاتي است.

بنياد اين نظام مالکيت خصوصي اقليتي کوچک بر وسائل توليد در جامعه است. مادام که انسانها براي نان خوردن و براي برخوردار شدن از حداقلي از رفاه ناگزيرند براي کس ديگري کار کنند که اختيار وسائل توليد را در دست گرفته است، مادام که توليد اجتماعي و تامين مايحتاج بشر تنها از طريق سود رساني به مالکان انگل وسائل توليد ممکن است، صحبتي از آزادي و برابري انسانها و از ميان بردن محروميت ها و تبعيضات نميتواند در ميان باشد. انقلاب کارگري در اساس خود انقلابي عليه مالکيت خصوصي طبقه سرمايه دار بر وسائل توليد اجتماعي است. انقلاب کارگري انقلابي براي برقراري مالکيت و کنترل اشتراکي و دسته جمعي توليد کنندگان بر وسائل کار و توليد است. انقلاب کارگري انقلابي براي محو طبقات و استثمار طبقاتي است.

بورژوازي به زبان خوش دست از قدرت اش بر نميدارد و بساط استثمارش را جمع نميکند. پس بايد انقلاب کرد، حکومتي کارگري برقرار ساخت که مقاومت استثمارگران را در هم ميشکند و راه را براي جامعه اي بدون استثمار و لاجرم بدون نياز به هيچ نوع حکومت و ستم و خرافه باز ميکند.

براي کارگر کمونيست انقلاب يعني خيزش طبقه کارگر براي عملي کردن تمام اين تحول عظيم اجتماعي. مبارزه براي آزادي، برابري و حکومت کارگري. اگر کارگر به ميدان سياست ميايد بايد براي اين بيايد. بايد بعنوان رهبر رهائي کل جامعه به ميدان بيايد. دوران کشيده شدن کارگران بدنبال اين و آن بسر رسيده است. جريان کمونيستي در درون طبقه کارگر هدف خود را اين قرار داده است که کارگران را به اين دورنما مجهز کند و حرکت مستقل کارگران براي کسب قدرت سياسي و انجام انقلاب کارگري را سازمان بدهد.

اگر چيزي گرايش کمونيستي را از ساير گرايشات در درون جنبش کارگري متمايز ميکند همين تلاش براي جايگير کردن آرمان انقلاب کارگري در درون طبقه کارگر و سازمان دادن نيروي اين انقلاب است. کارگر کمونيست در صف مقدم هر مبارزه براي بهبود شرايط کار و زندگي کارگران است. اما او در اين مبارزه هدف عالي تري را نيز دنبال ميکند. از نظر ما در دل اين مبارزات است که کارگر خود را به عنوان يک طبقه ميشناسد، به قدرت خود واقف ميشود و با راه رهائي خود، انقلاب کارگري عليه کل نظام اقتصادي و اجتماعي موجود آشنا ميشود. سازماندهي انقلاب کارگري امري مربوط به آينده دور نيست. اين تلاش هم اکنون در جريان است. هرجا اتحاد کارگران و آگاهي آنها نسبت به اينکه اعضاء يک طبقه جهاني اند تقويت ميشود، هرجا کمونيسم بعنوان دورنماي انقلاب کارگري در ميان کارگران رسوخ ميکند و با هر رفيق کارگري که به کمونيسم و به محافل و سلول هاي کمونيستي کارگران نزديک ميشود، يک گام به انقلاب کمونيستي نزديک تر شده ايم. سلول ها و محافل کمونيستي کارگري که امروز تشکيل ميشوند، فردا کانون هاي رهبري انقلاب کارگري و پايه هاي قدرت حکومت کارگران را تشکيل خواهند داد.

هيچکس ترديد ندارد که حکومت و اقتصاد سرمايه داري در ايران دچار يک بحران عميق است و جامعه ايران در آستانه تحولات سياسي تعيين کننده اي قرار گرفته است. دير يا زود جدال طبقات اجتماعي در ايران اوج تازه اي خواهد گرفت. احزاب و نيروهاي بورژوازي، چه در داخل حکومت اسلامي و چه در خارج آن دارند خود را براي زورآزمائي هاي نهائي آماده ميکنند. اينبار ما بايد تضمين کنيم که طبقه کارگر بعنوان يک نيروي مستقل، زير پرچم خود و با آرمان انقلاب کارگري به ميدان خواهد آمد. اين کار عملي است. جريان کمونيستي در درون طبقه کارگر جريان قدرتمندي است. حزب کمونيست ايران گوشه اي از يک حزب کمونيستي کارگري به مراتب نيرومندتر است که هم اکنون ريشه هاي خود را در درون طبقه کارگر و جنبش هاي اعتراضي کارگران محکم کرده است. شعارهاي ما و افق هاي ما هم اکنون راه خود را در ميان توده هاي وسيع طبقه کارگر باز کرده اند. حکومت اسلامي هم اکنون فشار اين حزب وسيع و اعلام نشده کارگري را بشدت بر پيکر خود احساس ميکند. به سرنوشت قانون کار اسلامي نگاه کنيد، به حال و روز شوراهاي اسلامي نگاه کنيد، مجامع عمومي کارگران و مطالبات آنان را ببينيد، همه گواه يک راديکاليسم قدرتمند کارگري است که در طول دوره پس از انقلاب ٥٧ در ايران شکل گرفته است. اگر بناست طبقه کارگر ايران در تحولات آتي بار ديگر قرباني نشود، اين حزب عظيم و اعلام نشده بايد سر و سامان بگيرد. اجزاء مختلف آن، حزب کمونيست ايران، شبکه هاي گسترده محافل کارگران کمونيست، جنبش مجامع عمومي و سلول هاي رهبري اعتراضات کارگري بايد در يک حرکت واحد کارگري ادغام شوند. اين عاجل ترين کاري است که کمونيسم کارگري در ايران در برابر خود قرار ميدهد. برنامه ما براي جامعه، راه حل هاي ما براي رفع مشقاتي که دامنگير توده هاي وسيع زحمتکشان است، شعارها و خواستهاي ما همه روشن است. شعار آزادي، برابري، حکومت کارگري ، يعني چکيده انقلاب اجتماعي کارگران، هم اکنون در دل توده هاي وسيع طبقه ما جاي گرفته است. تبديل همه اين مصالح و امکانات به يک حزب قدرتمند اجتماعي که قادر به هدايت کل طبقه کارگر در نبرد هاي تعيين کننده آتي باشد، اين کار ماست. اين اولويت اساسي کارگران کمونيست در ايران است.

کمونيست ارگان مرکزي حزب کمونيست ايران

شماره ٥٣، شهريور ١٣٦٨

جوانان کمونیست ۴۲۶

گونتر والراف و كتاب و فيلم جديدش

مقابله با بي عدالتيها به روش والراف

مینا احدی

گونتر والراف در آلمان و در كشورهاي آلماني زبان٬ يك چهره معروف است. او نويسنده و فيلمساز و يك شخصيت معروف چپ است. والراف را در آلمان و در كشورهاي ديگر٬ بعنوان نويسنده اي كه زواياي مخفي زندگي انسانها٬ روابط و مناسبات اجتماعي  را آشكار و افشا ميكند٬ مي شناسند. والراف به دليل كارهاي زير زميني و تغيير چهره با گريم كردن يك روز كارگري است كه در موسسات توليدي و يا در يك مركز انتشاراتي مهم كار ميكند٬ روز ديگر پناهجويي است كه بدنبال يك كاغذ و برگه هويت از اينجا به آنجا مي دود و بي حرمتيهاي زيادي را مي بيند و يك روز والراف در كنار خيابان با بي خانمانها شب را به صبح رسانده و شاهد مرگ آنها است… .

گونتر والراف به اين  نوع فعاليت هنري و سياسي٬ يعني در نقش انسانهايي قرار گرفتن كه به اعماق جامعه تعلق دارند٬ معروف است. او با گريم كردن خودش٬ چند ماه به اين زندگي خو ميگيرد و سختيهاي اين مردم را با گوشت و پوست خود و با دوربين مخفي اش لمس ميكند و سپس با انتشار مقاله٬ كتاب و فيلم٬ اين زواياي پنهان زندگي٬  اين زواياي زندگي را كه مطبوعات رسمي كاملا مخفي نگه داشته و يا آنرا پرده پوشي ميكنند٬ در معرض ديد و قضاوت ميليوني قرار ميدهد. گونتروالراف اين روزها در آلمان مجددا سرش شلوغ است با كتابش ٬ كه مجموعه گزارشات چند سال اخير او است. برخي از این گزارشات همراه با فيلمش كه در نقد راسيسم در جامعه آلماني است در نشريات آلماني منعكس شده است. كتاب او نقشهاي والراف است يكبار بعنوان كارگر نانوايي در موسساتي براي “ليدل” (یک فروشگاه بزرگ زنجیره ای مواد غذایی که در اکثر کشورهای اروپایی شعباتی دارد) ٬ يكبار والراف در نقش بي خانمان در حال دست و پنجه نرم كردن با مرگ و افشا كننده رفتار موسسات دولتي با اين بي خانمانها و يكبار والراف در نقش يك سياهپوست مهاجر در آلمان٬ كه در سراسر اين كشور٬ راه ميرود و كار ميكند و با مردم حرف ميزند و تقريبا همه جا به او نشان ميدهند كه چندان هم به اين جامعه “خوش نيامده” (به قول آلمانی ها welkom نیست!) با اين گزارش عمق رفتار راسيستي و ضد خارجي در آلمان را با مهارت زيادي تصوير ميكند. والراف آمده است كه يكبار ديگر نشان دهد كه در جامعه لوكس و ظاهرا آرام آلمان٬ در آن پايين٬ در زير پوست اين جامعه چه خبر است٬ شبها در كنار بي خانمانها و روزها در ادارات ومراكز مختلف٬ در كارخانه ها و در هايمهاي پناهندگي (اردوگاه هایی برای اسکان پناهجویان و بی خانمان ها) چه اتفاقاتي مي افتد٬ چه قلبهايي به درد مي آيد٬ چه اشكهايي ريخته ميشود و چگونه مطبوعات رسمي و موسسات دولتي و كارخانه داران٬ با بي رحمي اين مصايب را زير فرش كرده و اين چرخه همچنان مي چرخد.

اين روزها در آلمان خيليها با بي صبري منتظر فيلم والراف هستند: ” سياه روي سفيد” . والراف ميگويد ۴۰ سال است كه آلمان را بررسي ميكند. او در كنفرانس مطبوعاتي اخيرش كه همزمان با نمايشگاه كتاب در فرانكفورت بود٬ ميگويد : من هميشه به تكامل اعتقاد داشتم. به اينكه همواره جامعه به سوي يك تكامل پيش ميرود٬ بسوي رشد و همچنين انسانيت بيشتر٬ ولي جامعه آلمان به نحو واضحي در اين سالها٬ از هم فاصله ميگيرد٬ تقسيم جامعه به فقير و غني ٬ فقرا فقير تر ميشوند و ثروتمندان فربه تر. كتاب من بايد اين واقعيت را روشن تر مطرح كرده و افشاگري كند.

مجله اشپيگل اين هفته در مورد والراف نوشت٬ يك انسان بزرگ كه به گذشته ها تعلق دارد.اشپيگل مينويسد٬ دنياي مدرن و تغيير در همه چيز٬ كار والراف را سختتر كرده است. قبلا و در آلمان چندين و چند سال قبل٬ نقش احزاب و جريانات واضحتر بود. دولت و هلموت كهل٬ به وضوح سياستهايي داشتند كه مورد نقد بود٬ حزب سبز بر عليه دخالت در خارج مرزهاي آلمان بود٬ سرخها و سوسيال دمكراتها براي مقدار بيشتري كمكهاي دولتي و سياه و سوسيال مسيحي ها ضد ساختن مهد كودكهاي بيشتربودند. اين مرزبندي واضح كار امثال والراف را ساده ميكرد. وقتي والراف در مورد يك كارخانه مينوشت٬ دست اندركاران از خودشان دفاع ميكردند٬ امروز همه چيز به نحو ديگري است. احزاب در يك شماي رسمي نمي گنجند و … اگر امروز در مورد يك هايم نگه داري از بي خانمانها مي نويسد٬ آن هايم را مي بندند و وقتي در مورد دستمزد كم كارگراني در يك كارخانه مينوسيد به آن كارگران كمي بيشتر دستمزد ميدهند. والراف در نشست خبري اين هفته اش ميگويد خواهان پاسخ دادن و دفاع سرمايه داران است و نه سكوت آنها .

والراف به گذشته ها تعلق ندارد٬ ايده انسانگرايانه و چپ٬ ايده مبارزه براي بهبود زندگي انسانها هميشه بوده و هست و خواهد بود٬ تنها نكته اصلي اينجاست كه دنيا عوض ميشود و بايد راههاي مقابله با ستم و سركوب و استثمار و بي حقوقي را در اين دنياي مدرن و با نقشهاي متفاوت احزاب و جريانات پيدا كرد و بكار برد.

ديدار و فعاليتهاي مشترك ما با والراف در آلمان

دنيا عوض شده است و والراف ٬ در مورد موضوعات جديدي بايد بگويد و عمل كند و يكي از اينها جنبش اسلامي در آلمان و مباحثات داغ حجاب و ساختن مسجد و نحوه مقابله با جنبش اسلامي است.

والراف با اين معضل از سالهاي قبل رو در رو شده است. او بعد از فتواي خميني بر عليه سلمان رشدي٬ مدتها منزل خود را در اختيار اين نويسنده قرار داده و از رشدي محافظت ميكرد. من در منزل او عكسهايي از او و رشدي را در حال بازي پينك پونگ و بحث كردن ديدم و هم اكنون نيز والراف حاضر است از هر كسي كه توسط اسلاميها تهديد ميشود٬ دفاع كند. حدود يكسال قبل گفت٬ كتاب آيات شيطاني را در يك مسجد براي مسلمانان خواهد خواند. او كه روابط نسبتا دوستانه اي با برخي از اين سازمانهاي اسلامي دارد. در ابتدا پاسخ مثبت اينها را شنيد و وقتي واقعا قصد اجراي اين امر را داشت٬ با يك تهديدبه مرگ در اينترنت٬ روبرو شد و پليس آلمان به سراغش رفت تا از او محافظت كند.

من با كارهاي والراف در آلمان دورادورآشنايي داشتم و هميشه آرزوي ديدار با اين انسان منتقد و جالب را داشتم. اين امر مهم ميسر شد و من براي اولين بار در منزل والراف بهمراه ميكاييل اشميت سالمون و هربرت اشتفان٬ والراف را ديديم و سپس باهم در يك رستوران شام خورديم. والراف در اين ديدار ٬ در مورد تجارب كارش حرف زد٬ خانه اش را با سنگهاي زيبايي كه ازسراسر دنيا جمع كرده بود٬ به ما نشان داد و در اين نشست اساسا در مورد جنبش اسلامي و مشكلات عديده در جامعه آلمان و همچنين در كشورهاي اسلام زده با او حرف زديم. والراف دعوت ما را براي شركت در يك كنفرانس بزرگ در دانشگاه كلن پذيرفت و در يك پانل با من و رالف جردانو در مورد كمپين ” مدارس بي حجاب” شركت كرد. ميكاييل اشميت سالمون گرداننده اين بحث بود و صدها نفر در اين كنفرانس حضور بهم رساندند.

او از جنبشي مي آيد كه چپ است و سنتي از نظر من. در مورد جنبش اسلامي و حجاب اسلامي و ساختن مسجد و نقش سازمانهاي تروريست اسلامي و غيره٬ بحثها را با ” مسلمانان ” و تولرانس با فرهنگهاي ديگر و غيره قاطي ميكند و در نهايت به اين عرصه مهم تا كنون هم بي توجه بوده و وقتي هم حرف ميزند٬ زواياي انتقادي بحثش بسيار كم است.

چند ماه قبل تلويزيون سراسري آلمان٬ با من و والراف در منزل او٬ به گفتگو نشست و نظر ما را در مورد ساختن مسجد كه اتفاقا در محله اي بود كه والراف در آنجا زندگي ميكند٬ پرسيد. در حاليكه من در مورد اينكه سياست دولت آلمان غلط است و از راه ساختن مسجد نميتوان مردم را به ادغام شدن در جامعه كمك كرد ٬ و نقش مساجد در تحميل حجاب و فرهنگ غير انساني به مردم حرف ميزدم٬ والراف از ساختن مسجد بزرگ در محله خودشان به عنوان يك پيشرفت و يك راه حل جذب توريست به محله و اتراكتيو شدن محله اشان حرف ميزد….

بعد از مصاحبه هايمان او مي خنديد و ميگفت مي بيني كه چقدر باهم متفاوت فكر ميكنيم. …

والراف انسان دوست داشتني و مهم در آلمان و يك دوست عزيز براي من است. او همه سياستهاي ضد انساني جنبش اسلامي و يا حكومتهاي اسلامي را نقد و طرد ميكند٬ اما به جنبشي تعلق دارد كه هنوز جايگاه مقابله با جنبش اسلامي در غرب و جايگاه حجاب و مسجد و حمله اسلاميها به آزادي بيان را آنچنان كه بايد و شايد ٬ جدي نميگيرد. شايد هم در خفا مشغول ساختم فيلمي از تحركات اسلاميها در آلمان  است…..  اميدوارم !

انقلاب اكتبر، مهمترین واقعه تاریخی

ناصر اصغری

 نوامبری دیگر فرا رسیده. ماهی كه شاهد مهمترین واقعه تاریخی بود.

ماركسیست‌ها گفته ای دارند به این معنی كه در تاریخ دوره های ٣٠ ساله ای می آیند و می گذرند كه به اندازه تك روزی اهمیت ندارند؛ و تك روزهائی هستند كه بیش از ٣٠ سال اهمیت دارند. انقلاب اكتبر از چنین “تك روز”هائی است كه اهمیتش بسیار بیشتر از یك، دو و یا چندین دوره ٣٠ ساله است. هگل می گوید در معرفی هر ایده و پدیده تازه ای سه مرحله وجود دارد. ١) سكوت و بی اعتنائی به آن، ٢) دشمنی و بدگوئی بی حد و حصر و ٣) “چیزی كه همیشه به آن باور داشته ایم.” انقلاب اكتبر از چنین پدیده هائی است. چنان یادگارهائی را بر حافظه جامعه و دنیا حك كرد كه هیچ مغرضی هم تاب مقاومت در برابرشان را ندارد. انقلاب اكتبر از آن یادگارها و پدیده هائیست كه هر سال باید با ابهتی كه شایسته خود اوست از آن یاد شده و گرامی داشته شود.

انقلاب اكتبر در عین حال درسهای زیادی را برای انسانیت به جا گذاشت. تابوهائی را شكست كه چند دهه قبلتر در جریان كمون پاریس به مصاف طلبیده شده بودند. كه كارگران و محرومین حق دارند سرنوشت خود را خود رقم بزنند. جاودانه بودن حاكمیت سرمایه را به مصاف طلبید و این اسطوره را در اذهان و در دنیا واقعی شكست. انقلاب اكتبر در عین حال نشان داد كه طبقه كارگر فقط با حزبش می تواند قدرت را از دست سرمایه داری در بیاورد و نشان داد كه قدرت انقلاب باید ماشین سركوب بورژوازی را در هم بشكند.

انقلاب اكتبر با فرمان‌هائی كه اهمیتشان جهان را لرزاندند، تلقی انسان را از خود برای همیشه تغییر داد. با فرمانی باج‌های دولت تزار از همسایه های ضعیفتری چون ایران را كه تحت عنوان بدهی وبال جامعه شده بودند، لغو شدند. با “فرمان زمین”، زمین از مالكیت مالكین انگل در آمد و به دهقانان واگذار شد. فرمان دیگری رابطه جنسی و زناشوئی را از مذهب و سنن عقب مانده رهاند. فرمان “حق ملل در تعیین سرنوشت خود” ملل زیادی را كه به زور ضمیمه روسیه شده بودند از زیر یوغ تزار رهانید. كنترل محیط كار با فرمانی به كارگران و تشكل های آنها سپرده شد. با فرمان دیگری برای اولین بار حقوق برابر و كامل شامل حال كودكانی كه خارج از دایره “ازدواج” به دنیا آمده بودند، می شد. همجنسگرائی از دایره جرائم جنائی خارج شد. كلمه “زنا” به سخره گرفته شد. فرمان برابری حقوقی زن و مرد كفری را به دنیا عرضه كرد كه دنیا را با شوكی غیرقابل محاسبه لرزاند. فرمان‌هائی كه امروز بورژوازی با وقاحتی كه شایسته اوست، آنها را همزاد جامعه بورژوائی می داند! همین حق دست و پا شكسته رأی انداختن به صندوق آرا، كاریكاتوری ست از آزادی واقعی كه انقلاب اكتبر آن را به بشریت عرضه كرد.

انقلاب اكتبر لنین را به بشریت عرضه كرد. زنده باد انقلاب اكتبر!

دادخواهی از بیداد زدگان

رزمان محجوب

صرف نظر از همه اتفاقات کوچک و بزرگی که پس از کودتای انتخاباتی خرداد افتاد، یک مسئله توجه من را به خودش جلب کرد و آن سیل دادخواهی شخصیت های برجسته ادبی، فرهنگی و سیاسی از خامنه ای و احمدی نژاد بود. تقریبن هر چند روز یک بار نامه ای خطاب به خامنه ای، احمدی نژاد و یا دیگر سران حکومت و قوه قضاییه پخش می شد که البته این روند هنوز هم کما بیش ادامه دارد. این نامه ها معمولن دارای محتوای داد خواهانه یا بیم دهنده از سرانجام ظلم و ستم به مردم و توصیه به عبرت گرفتن از دیکتاتورهای به خاک سیاه نشسته می باشد. از دید من این دیکتاتورها بر خلاف تصور توده، قدرت تصمیم گیری گسترده ای ندارند و اساسن قدرت چندانی ندارند چه برسد که ” دادخواهی از دیو یا پایمردان دیو ” کنیم. تنها چیزی که آنها به آن می اندیشند برقراری سلطه و مسند سرمست کننده قدرت است که تخدیر آن گوش های حقیقت جوی هر انسانی را می بندد.

می خواستم این جا موضوع دیگری را مطرح کنم و سپس رابطه آن را با موضوع اصلی بررسی کنم. یک روندی از دیرباز در ایران جریان داشته است که بر اساس آن ایرانیان به عنوان یک ویژگی فرهنگی ملی، این تمایل را داشته اند که یا فرد پرست شوند از نوع زیاده خواه آن و یا به انتقاد شدید از افراد بپردازند گویی که همه آرمان های خود را در یک فرد پرورانده اند. خویش به عنوان یک ایرانی گهگاه انتظارات دور از دسترس از چهره های برجسته داشته ام غافل از این حقیقت که از یک فرد بایستی تنها به اندازه ظرفیت انسانی او انتظار داشت. هدفم از طرح این مسئله، اشاره به کارکرد منفی آن در جهت دیگر بردار بود. خامنه ای به عنوان کسی که در حال حاضر در جایگاه قدرت نشسته، همه انتقادها و ناسزاگویی ها و اعتراض ها را متوجه خود می سازد. ولی مشکل ژرف تر از آن است که در ظاهر خود را نمایان می کند. به این می اندیشم که اگر خامنه ای نبود، مسلمن فرد دیگری از جانشینان خداوند در آن حکومت جای او را می گرفت مثلن یکی از اعضای شورای نگهبان یا روحانیون بلند پایه ای که اصولن همیشه کوششان این بوده است که ما بجای جریان های فکری ریشه دار و دور نگاه دارنده از حقیقت، ساقه های کم بنیه و شخصیت هایی را که خودشان بر آنها نور انداخته اند ببینیم. حقیقت این است که ما با جریانی رو به رو هستیم که دیر هنگامی است خامنه ای ها و احمدی نژاد ها و هیتلر ها را در دامان خود می پروراند. و به باور من برخورد با این جریان فقط از این منظر که افراد منشا هستند، کژروی است چراکه همواره قدرت دیکتاتورهای بزرگ در دستان پیروان ایشان نهفته است. این زورگویان کوچک هر از چند گاهی ناشی از توهمی که خواسته یا نا خواسته در آن قرار می گیرند، سر بر می آورند، می تازند و سپس نیست و نابود می شوند.

ایران کشوری است که از دیر باز شاه های گوناگون را در سیر تاریخ خود داشته است. گویی در اثر گذشت زمان، این ویژگی از خصوصیات ارثی ما شده است وچنان در ژرفنای روح و جان ما نفوذ کرده است که باید هماره کسی را بر بالای سر خود و بر مسند قدرت بینیم. حتی این خصلت گوش به فرمان بودن و ساده پذیری چنان در خون و روح ما ریشه دوانده است که بی چون و چرا سر به فرمان خمینی می گذاریم و به دست خود رهبری کاریزما از او می سازیم. با فرمان بری مطلق، رهبر را به پادشاه تبدیل می کنیم و این گونه است که با دست خود امپریالیسم بی نظیری می آفرینیم. امپریالیسمی از نوع اسلامی که خود خمینی بارها مردم مسحور را از آن بر حذر داشت” اسلام آمریکایی”.

متاسفانه هنوز هم به طور شدید، نیاز به رهبر در همه سطوح جامعه یافت می شود. از این روست که رژیم با هراس فراوان به دستگیری و زندان افکنی شخصیت های برجسته می پردازد.  مسعود اسد زاده در فیلمی به ماجرای یک زوج ایرانی پناهنده سیاسی در پاکستان می پردازد. در بخشی از دیالوگ این گونه می آید: “وای به حال ملتی که رهبر ندارد.” سپس زن در جواب شوهر می گوید: “وای به حال ملتی که به رهبر نیاز دارد.” این گفتگو مرا به یاد جمله معروف از ماکسیم گورکی انداخت که می گوید:”بزرگترین دشمن انسان، نادانی اوست.” البته همیشه دستانی نامرئی در کار هستند که انسان ها را بیش از پیش در جهالت خود فرو ببرند ولی با این وجود همیشه انسان هایی هستند که خود را از چنگ این  افیون رها می کنند. به راستی هنگامی که از لحاظ فکری و باوری به درجه ای از پختگی رسیده باشیم، چگونه ممکن خواهد بود که سر به هر فرمانی بگذاریم که گهگاه می تواند از حوزه عقل و منطق نیز برون باشد. مادامی که تک تک ما رهبر خود نشویم، این موج محتوم سر سپردگی به رهبر و رفع مسئولیت از خودادامه می یابد.

رهبر درون ما، آگاهی ژرف ما از آنچه است که پیرامونمان می گذرد. آموزگاران بزرگ کوشیدند این رهبر درونی را بیدار کنند ضمن اینکه خود هیچ تمایلی به رهبر شدن نشان ندادند. با شناختن حقیقت و بهره گیری از آموزه های آموزگاران آزاده حقیقت نما، هم جان خود را تازه نگه می داریم و هم این معلمان بی ادعا را فراموش نمی کنیم. این آموزگاران، دیگر عکسی نمی شوند در قاب زرینی بر گوشه دیواری بلکه معنای وجود پر شگفتشان است که جاودانه باقی می ماند.

شعار نویسی در دانشگاه آزاد تهران

شبنم بارانی از تهران

نوید جان  ضمن خسته نباشی از زحمات بی وقفه شما ودوستان

می خواستم در باره یکی از دانشگاه های تهران  برایتان مطالبی بنویسم .دانشگاه تهران  جنوب که یکی از دانشگاه های فنی  مهندسی در جنوب شرقی تهران است ،طی ۱۰ روز گذشته تعدادی از دانشجویان فعال این دانشگاه شروع به شعار نویسی بر دیوارهای تمام کلاسها کردند ،بعد از چند روز این نوشته ها وشعار ها به دیوار های راهروها هم کشیده شد .بیشتر شعارها در رابطه با ۱۳ آبان است که دانشجویان را راس ساعت ۱۲ ظهر به تجمع در محوطه دانشگاه فرا خوانده اند .در کنار این فرا خوان شعارهای مرگ بر خامنه ای ،مرگ بر احمدی نژاد ،ومرگ بر دیکتاتور به وضوح به چشم می خورد .البته بعضی از شعارهارا عوامل رژیم سعی کرده است که با اسپری های رنگی از بین ببرد .ولی دانشجویان فعال همچنان هر روز به تعداد شعارها می افزایند.

ج.ک باران جان مرسی و خسته نباشی. لطفا پیگیر اخبار و قضایا باش و ما را از آخرین اخبار و در جزئیات با خبر کن. عکس و گزارش به موقع و دقیق باعث می شود بتوانیم تاثیر گذاری بیشتری داشته باشیم.

فایل برنامه های ۱۰ دقیقه ای در 4share

با سلام

فیلم زیر مربوط به برنامه ۱۰ دقیقه با حمید تقوایی است که برای مشاهده از ایران با سرعت پایین مناسب است.

 لینک زیر در ایران فیلتر نیست و افراد می توانند ویدیو را بر خلاف یوتوب، روی کامپیوتر خود ذخیره کنند.

http://www.4shared.com/file/142983744/b3cf09ff/Taghvaie_1_aban.html

ج.ک مرسی سیاوش جان از این لینک. به نظرم یک کار دیگر هم که می شود کرد تولید فایل های کم حجم برای انتقال از طریق بلوتوث است که این روزها باب شده و موثر هم هست.

هر انسان بشر دوستی حزب را بر می گزیند

محسن از اهواز به شهلا دانشفر

باسلام من همیشه ازبسته های PDFکه برای من ارسال می کنید استفاده می کنم وتاقبل از انتخابات می توانستم سایت حزب را باز کنم واز مطالب ان استفاده کنم ولی متاسفانه پس از انتخابات بعلت فیلترینگ شدید و موفق به باز کردن سایت نشدم ایا امکان ارسال انتی فیلتر به اعضا حزب درایران وجود دارد درصورت امکان برای من ارسال کنید .

من همیشه بصورت غیرمستقیم تفکرات حزبی را منتشر می کنم به طوری که تفکرات ونگرش حزب را برای دوستان وافراد مختلف بیان می کنم وتصمیم را به خود انها واگذار می کنم وبرای تحقیق بیشتر تلویزیون کانال جدید را به انها معرفی می کنم تا به تصمیم گیری انها کمک شود.

برنامه های کانال جدید بسیار عالیست وپیشنهاد داشتم یک برنامه به معرفی حزب وتفکرات واهداف ان اختصاص دهید چراکه ماهیت حزب به گونه ایست که هرعقل سلیم وبشردوستی ان را خواهد پذیرفت چراکه برگرفته از سرشت وطبیعت انسان است.

زنده باد ایران

زنده بادحزب کمونیست

زنده بادحزب کمونیست کارگری ایران

همکاری می کنم

ملیحه از ایران

سلام  به شما شهلای عزیز خیلی‌ خوشحالم که دوباره شمارو می‌تونم ببینم من تمام روزهایی که از شما دور بودیم دقیقا هر روز منتظر بودم تا بالاخره دیروز برنامهٔ شما رو دیدم  بسیار با کیفیت عالی‌ . ببخشید نتونستم تا حالا هیچ کاری برای این کانال انجام بدهم امیدوارم ماه بعد بتوانم کمی‌ کمک باشم .
 به امید موفقیت شما و مردم ایران 
ج.ک ملیحه جان خیلی کارها می شه کرد. اولیش خبر دادن به در و همسایه و دوست و آشناست که کانال جدید رو دوباره بگیرند و اگه نمی شناسن باهاش آشنا بشن. تهیه خبر و گزارش و ارسال آن برای تی وی، تماس گرفتن با تی وی و از همه مهمتر جمع آوری کمک مالی برای تی وی. تماس منظم با حزب برای ارتقاء فعالیت و بع زئط بودن در رابطه با سیاست های حزب هم برای فعالیت حزی لازم و ضروریست.

همکاری با تمام انرژی

بابک از رشت به شهلا دانشفر

سلام خانم دانشفر عزیز

خانم دانشفر من بابک هستم از رشت ،اگه یادتون باشه من چهارشنبه موقعی که شما برنامه مستقیم داشتید باهاتون تماس گرفتم . می خواستم خدمتتون عرض کنم من از هر لحاظ حاضرم با شما همکاری کنم ،می تونم تمام وقت و انرژی خودمو برای پیشبرد اهداف حزب بزارم.یه سوال داشتم به چه شکلی می تونم عضو حزب بشم لطفا راهنمایی کنید.بعد اگه ممکنه که امیدوارم ممکن باشه یه فیلتر شکن قوی به ایمیلم ارسال کنید چون به هیچ وجه دیدن سایت ها شما ممکن نیست چون همه رو فیلتر کردن  تشکر میکنم از زحمات شما برای افشا کردن حقایق این رژیم فاسد. باز هم با شما تماس می گیرم فقط امیدوارم فیلتر شکن داشته باشید چون دیگه خسته شدم از بس رو سایت ها نوشته مشترک گرامی امکام دسترسی به سایت مقدور نمی باشد.

دفاع از کمونیسم

نامه دوم از بابک

با سلام خدمت شما خانم دانشفر عزیز،اول تشکر می کنم بخاطر ارسال نشریات که بسیار لطف کردید و بنده حقیر خوشحال و انگیزه مضاعف برای همکاری با حزب،چون نتیجه می گیرم که تک تک افراد برای شما مهم هستند و پیشاپیش از ارسال فیلتر شکن هم از شما تشکر می کنم.من بابک هستم ۲۸ ساله از رشت واستان گیلان،لیسانس مکانیک و ثبت نام کردم برای امتحان کارشناسی ارشد.من در مورد کمونیست خیلی مطالعه کردم و به این نتیجه رسیدم که تنها حزبی که می تواند ما را به اهداف عالی انسانی برساند همین افکار و ایده های کمونیستی است و به باور رسیدم. البته تبلیغات منفی بر ضد حزب زیاد شده و می شود که من امیدوارم به شخصه تا جایی که امکان داره این تبلیغات کذب وبا صحبت های مستدل وادله های کافی بر طرف کنم ،در ضمن از شما می خواهم بنده را به عنوان یک عضو کوچک قبول کنید.بنده فعلا تمام تلاش خودمو به دوستان و همکاران خودم معطوف میکنم تا آنها را با اهداف حزب آشنا کنم باز هم از شما تشکر می کنم و امیدوار به پیروزی.

 مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

فرنوش از ایران

محاسبه ریاضی یک حدیث

در کتاب معاد نوشته ایت اله دستغیب شیرازی ایشان از پیامبر اسلام نقل قول 

می کنندکه رسول حدا فرمود:

هر مومن که شهید می شود در بهشت قصری انتظارش را می کشد که در ان قصر۷۰حجره است و هر حجره دارای ۷۰ تخت است و بر هر تختی ۷۰ فرش گسترانده اند و بر هر فرشی ۷۰ حوری نشسته و انتظار ان شهید کشته شده در راه اسلام را می کشد .

 با بررسی این سخن و با یک ضرب ساده ریاضی می توان به این نتیجه رسید که بر طبق سخنی که از رسول خدا نقل شده ۷۰ به توان ۴ حوری یعنی رقمی معادل ۲۴۰۱۰۰۰۰(حدود ۲۴ میلیون ) حوری بهشتی فقط در انتظار یک شهید اسلامی می باشد .

 با فرض اينكه هر كدام از فرشها 6 متر مربع باشد مساحت كل فرش ها مي شود ۲۰۵۸۰۰۰ مترمربع با در نظر گرفتن ۲۰% راهرو ها و راه پله و فضاهاي بدون فرش، مساحت كاخ ۲۴۹۶۰۰ متر مربع به دست مي آيد.كه مي شود عمارتي با زيربناي ۲۰۰ متر در ۲۰۰ مترو ۶۲ طبقه به ارتفاع ۱۸۶ متر پر از حوري فقط براي يك شهيد اسلامي.

 با فرض اينكه شهيد مورد نظر به هر حوري يك ساعت سرويس دهي نمايد بعد از ۲۷۴۰ سال كار بدون وقفه نوبت به آخرين حوري مي رسد.

ج.ک فرنوش جان آخوند ها از این بیماری رنج می برند و تمام لذتشون در تصور کمیت و نه کیفیت حوری نهفته است. اصلا به سکس به عنوان رابطه ای برابر و انسانی نگاه نمی کنند. فکر می کنند اگر ۷۰ تا ۷۰ تا حوری بهشون بده خیلی حال می ده.

– 

لوگو برای کانال جدید

آرش از ایران

لوگوی زیر را برای تی وی زدم  برای نشریان و سایت ها هم لوگوهای مناسب دیگه ای می زنم.

ج.ک آرش جان مرسیخسته مباشی کار جالبی رو شروع کردی از بقیه بچه ها ، منظور خوانندگان نشریه هست! که می تونن لوگو طراحی کنند همین جا خوبه که بخواهیم در این کار شرکت کنند. تنها لوگو نیست البته که کانال جدید لازم داره. خبر، طرح گزارش و هر چیزی که به نظرتون می رسه، برای کانال انثلاب بفرستید. 

جوانان کمونیست ۴۲۶

کنگره، کانال جدید و انقلاب

صحبتی با  اصغر کریمی

سیامک زارع

روز ۲۴ اکتبر در شهر فرانکفورت آلمان جلسه سخنرانی وگفت و شنودی بود با اصغر کریمی، مینا احدی و محمد آسنگران که بسیار عالی و پر بار بود و مفید. جای تمام رفقا بخصوص از ایران خالی که درسهای این عزیزان نقش بزرگی در جهت چگونگی ادامه انقلاب ایفا میکند. اما هدف من گزارش از این نشست نیست. در این روز من فرصت را غنیمت شمرده و با این رفقا در راستای مسایل مختلف با آنها صحبت کردم که مصاحبه با اصغر کریمی را برای این شماره نشریه جوانان ارسال میکنم.

از اصغر کریمی در رابطه با جایگاه حزب  در جنبش مردمی واهمیت کانال جدید پرسیدم:                                          اصغر کریمی جواب داد : اگر از زاویه تحلیلی نگاه کنیم مردم ایران به چنین حزبی با آرمانهای انسانی نیاز دارند؛ چون این حزب چیزی را میخواهد که اکثریت مردم خواهان آنند که دیگران آنرا نمایندگی نمکنند. حزب کمونیست کارگری با تمام وجود اهداف انسانی و شریف مردم را برای رسیدن به یک جامعه انسانی و آزاد و برابر نمایندگی میکند. بهمین خاطر وجود حزب یک ضرورت در جنبش مردمی میباشد؛ در این دو سال اخیر که تلویزیون کانال جدید روی هات برد برنامه های خود را پخش میکند توده وسیعتری از مردم متوجه آرمانهای انسانی این حزب شده اند. اصغر کریمی در ادامه میگوید به این دلیل میتوانم بگویم سیل روی آوری به حزب کمونیست کارگری ایران از دوسال پیش بسیار بیشتر شد و  حزب به خانه میلیونها نفر رفت.

تعطیلی کانال جدید و شروع بکار مجدد آن پس از دو ماه ونیم و اینکه چطور مردم در ایران متوجه شدند و این ارتباط دوباره بین کانال جدید و بیننده چطور برقرار شد، سوال دیگری از اصغر کریمی بود.

اصغر کریمی میگوید: پس از دوماه ونیم تعطیلی کانال جدید اکنون مجددا حدود ده روز است به هاتبرد برگشته ایم. نکته بسیار جالب این بود که در عرض فقط ۴ تا ۵  روز کانال جدید در شهرهای مختلف ایران در ابعاد میلیونی بیننده پیدا کرد و بلافاصله این کانال توده ای شد و دوباره مهمان خانه مردم. خود این مسئله نشان میدهد که این حزب چقدر در عمق جامعه است و چقدر مردم به کانالش عادت کرده اند و آنرا ضروری میدانند که با این سرعت بوسیله مردم به همدیگر اطلاع داده شد و اینطور سریع توده ای شد. دلیل این، اعتبار و توده ای شدن حرفهای رادیکال وکمونیستی است؛ سالها رهبران و فعالین کمونیست را کشتند؛ فعالینش را زندانی کردند؛ کتابها را سوزاندند و آَثار و ادبیات کمونیستی را ممنوع کردند تا جامعه نبیند چون جامعه احتیاج دارد. اما از طریق کانال جدید این آثار و ادبیات دوباره به جامعه راه یافت و کانال جدید ابزاری شد که در ابعادی وسیع حرفها و سیاست ها و آرمانهای کمونیستی به میان مردم برود. و مثل یک گلوله آتشی که جامعه را از بنیاد عوض میکند و افکار و عقاید سنتی ارتجاعی وضد زن را از بین میبرد و در هم میشکند عمل کند. همین نقطه قوت باعث شد که جمهوری اسلامی توطئه کرد و میلیونها دلار هزینه کرد و پارازیت انداخت و در نتیجه فشار به کمپانی که خدمات ماهواره ای به ما می داد منجر به قطع موقتی کانال جدید شد. بعد از راه اندازی مجدد، مردم خبر رسانی کردند در دانشگاهها و کارخانه ها و در کوچه و خیابان با اطلاعیه چسباندن و نوشتن روی دیوارها و تماس تلفنی با یکدیگر و این چیزی جز قدرت این کمونیسم و قدرت حزب کمونیست کارگری ایران نیست که تا مغز استخوان جامعه نفوذ دارد و جامعه را زیر و رو میکند.

کانال جدید تریبونی آزاد ومثل میتینگی میلیونی است که مردم حرفهای خود را در آن میزنند و از طرفی دیگر حرفهای دل خود را از این کانال میشنوند.

در ارتباط با اهمیت موضوع کنگره هفتم از اصغر کریمی سئوال کردم در جواب گفت:  نفس کنگره حزب در شرایط متحول کنونی که بطور علنی هم تمام آن از کانال جدید پخش خواهد شد یک اقدام بزرگ است. کنگره علنی خواهد بو از تمام احزاب و رسانه های مخالف و و فعالین سیاسی موافق و مخالف حزب صرفنظر از مواضعشن دعوت میشود و این نشانه حقانیت، نقطه قوت، اعتماد به نفس و انسجام است. طبعا یکی از فوکوسهای این کنگره انقلاب جاری در ایران و راه حلها و اینکه چگونه این انقلاب به پیروزی برسد و قدمهای بعدی آن خواهد بود؛ و اینکه جایگاه حزب در این انقلاب چیست. در کنگره ها معمولا گزارشی سیاسی و فشرده گزارشی از فعالیتهای حزب در فاصله دو کنگره ارائه میشود و قرارها و قطعنامه های مختلفی که از طرف رهبری حزب یا نمایندگان کنگره و کادرها و اعضای حزب به کنگره ارائه میشود مورد بحث و تصمیم گیری قرار میگیرد. کنگره بالاترین ارگان حزب است که هر دوسال یکبار تشکیل میشود و کمیته مرکزی یعنی بالاترین ارگان رهبری حزب در فاصله دو کنگره را انتخاب میکند.

پیشا پیش برای تمام دوستان، کنگره موفق وپر باری را آرزو میکنم.

دوران تشویش و اضطراب

سیاوش شهابی 

اخیرا خاتمی و موسوی با هم دیداری داشته اند که طی آن، بار دیگر بر بازگشت به اصول قانون اساسی و پرهیز از نقص، تحریف و بر توجیه آن تاکید کردند. آن طرف، جنتی در نماز جمعه تهران، هشدار می دهد که بعضیها (مردم) دارند برای مراسم ۱۳ آبان آمده می شوند و برایشان شاخ و شانه می کشد و دیگران هم يکى پس از ديگرى با سگرمه هاى در هم کشيده از امنيت نظام سخن گفتند. پاپ منتظری شانزدهم دوم! مدام فتوا می دهد که حفظ حکومت نفس واجبات نیست و از نیروهای سرکوبگر می خواهد برای حفظ اسلام تفنگ را به روی دشمن بگیرند نه مردم ( و انگار انها این کار را نکرده اند! ). خواهران یک میلیون امضایی و شرکا مردم را از انقلاب برحذر می دارند و برخی دیگر از اصلاح و حرکت مدنی و جنبش سبز می گویند تا کمی از فشارها کم کنند. 

در ابتداى حرکت انقلابی مردم، نام گذاری کاذب جنبش سبز مانند زنجيرهاى کهنه و نو بر دست و پاى جريانى که هدفش را آزادی و به زمین زدن اختناق سیاه اسلامی تعیین کرده بود، بسيار سنگينی می کرد و این حرکت، در مصاف آشکار با رژیم اسلامی، در برابر هيولاى اهداف مبهم خويش زانو زده بود اما کالبد شکافی سخنان این هفته سران حکومت، این نکته را آشکار می کند که این جنبش، دارد خود را می شناسد، اهدافش را یکی پس از دیگری لیست می کند و رادیکالتر و مصمم تر پیش می رود و این هیولای مبهم را پس می زند. کار به جایی رسیده که خاتمی و موسوی هشدار می دهند اگر جلوی اعتراضات مدنی ( اسم رمز موج سبز و مطالبات ارتجاعی-رفرمیستی اش ) گرفته شود، دیگر نمی شود کاری کرد و کل نظام فرو خواهد ریخت. هر دو فکر می کنند مردم توهمی به جریان رفرمیسم دارند و یا حداقل امید دارند که اینطور باشد. این در حالی است که جنبش مردمى دارد قوام ميگيرد و تعرضی تر مي شود. حکومت اسلامى، گريزى از جستجوى آرايشهاى درونى جديد براى مقابله با اين جنبش ندارد. راست ضد تحجر حتى از جنبش رفرمیسم ارتجاعی هم دست بسته ترى خواهد داشت. 

این دوران، براى سردمداران حکومت اسلامى و تمام کاسه لیسانش دوران ترس و تشويش است. مردم روز روشن به مراسمهای حکومتی حمله می کنند و در شرایطی که آنها برای مشروعیت خود و نظامشان مراسم ميگذارند مردم تعرض ميکنند و مراسمشان را رنگ دیگری می زنند. سرنگونى طلبى مردم و عبور از اصلاحات، بي حاصلى سياست ارعاب و بن بست سياسى – ایدئولوژیک حکومت را به دنبال داشته است. رنگ و اثری از همه اينها را ميتوان در سخنان خیل عظیم مدافعان جمهوری اسلامی دید. هر جناح، ديگرى را متهم می کند که اساس حکومت را به مخاطره انداخته است و مردم را به جستجوى نظامى ديگر سوق ميدهد. اکنون اين ديگر فقط حزب کمونيست کارگرى نيست که از سرنگونى حکومت و انقلاب بعنوان يک دورنماى واقعى و محتمل سخن ميگويد. اين جنتی و خاتمى و موسوی و کروبى و دها اخوند ریز و درشت در قم هستند که گفتمان سرنگونى را به صدر مجادلات سیاسی امروز ایران ميرانند. دندان قروچه می کنند، هشدار ميدهند و تهديد ميکنند.

۱۳ آبان روز “جمهوری اسلامی نمی خواهیم”

سیزده آبان روز دانش آموز نزدیک است. امروزه در ایران هر مناسبت و تجمعی به عرصه مبارزه و اعتراض به حکومت دیکتاتوری اسلامی تبدیل می شود. روز ۱۳ آبان امسال بر خلاف سال های قبل که مناسبتی حکومتی و با شعارهای ضد آمریکایی همراه بود، بهانه ایست برای اعتراض علیه جمهوری اسلامی. روزیست تا اعتراضات را به سوی جمهوری جنایتکاران و حکومت قاتلان جوانان و نوجوانان و دانش آموزان متمرکز کنیم. باید از این فرصت استفاده کرد و به خیابان ها آمد.

مردم “جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد” نمی خواهند، مردم  “جمهوری اسلامی نوعی دیگر” نمی خواهند، اسلام دگر اندیش نمی خواهند، “دوران امام” و قانون اساسی اسلامی نمی خواهند. مردم و جوانان آزادی و برابری می خواهند، رفاه و امنیت و احترام به انسان و انسانیت می خواهند. جوانان می خواهند مثل هر جوان دیگری در دنیا از شر قوانین اسلامی و مذهبی خلاص شوند و هیچ مرجعی بر زندگی شخصیشان نظارت نکند.

روز ۱۳ آبان روز “مرگ بر دیکتاتور” و روز “جمهوری اسلامی نمی خواهیم” است. دانشجویان و دانش آموزان به همراه خیل عظیم مردم در این روز می آیند تا اعلام کنند دشمن اصلی و عامل همه مصیبت هاشان جمهوری اسلامی ست و آمده اند تا بساط حکومت دزدان و قاتلان اسلامی را جارو کنند و برای همیشه به زباله دان تاریخ پرتاب کنند.

سازمان جوانان کمونیست همه دانشجویان، دانش آموزان و جوانان و مردم شریف و آزادیخواه را فرا می خواند تا در روز ۱۳ آبان یکپارچه و متحد علیه جمهوری اسلامی به میدان بیایند و اعلام کنند انقلاب شان تا سرنگونی حکومت اسلامی و برقراری یک حکومت انسانی با قدرت ادامه دارد.

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی و برابری

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

سازمان جوانان کمونیست

۵ آبان ۸۸، ۲۷ اکتبر ۲۰۰۹

آغاز تجمع دوهزار نفری دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران
امروز ۳ شنبه نزدیک به دو هزار دانشجوی دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب، در صحن دانشکده‌ی فنی این دانشگاه تجمع خود را آغاز کرده‌اند.

به گزارش خبرنگار بامدادخبر، هم‌اکنون شعار مرگ بر دیکتاتور فضای این دانشگاه را دربر گرفته است و نیروهای امنیتی مشغول فیلمبرداری از دانشجویان معترض هستند. دانشجویان همچنین شعارهایی در اعتراض به احکام سنگین انظباطی که برای چهارده نفر از فعالین دانشجویی واحد تهران‌مرکز این دانشگاه صادر شده است، سر می‌دهند.

گفتنی‌است با افزایش فشارها بر دانشجویان واحد تهران مرکز، تجمع هفتگی این دانشجویان که هر هفته سه‌شنبه برگزار می‌شد، به دانشگاه ازاد واحد تهران‌جنوب در اتوبان آهنگ منتقل گردیده است.

جزئیات مسمومیت دانشجویان دانشگاه یاسوج

رئیس دانشگاه یاسوج با تشریح جزئیات مسمومیت ۶۵ دانشجوی این دانشگاه و تعطیلی سه روزه خوابگاه ۶۰۰ نفره گفت: تمامی ۶۵ دانشجوی مسموم دانشگاه یاسوج در چند روز گذشته دختر بودند.

اردوان ارژنگ  گفت: هنوز به طور قطع منشاء این آلودگی و مسمویت مشخص نیست اما دانشگاه علوم پزشکی یاسوج و مسئولین امر در حال بررسی علت آن هستند.

۶۵ دانشجوی دانشگاه یاسوج در چند روز گذشته دچار مسمومیت شدند که به همین دلیل خوابگاهی از دانشگاه یاسوج به مدت سه روز تعطیل شد.

درگیری در دانشگاه صنعتی اميركبير واحد ماهشهر

بدنبال اعتراض دانشجويان امير كبير واحد ماهشهر به كيفيت پايين غذا در سلف اين واحد در تاریخ ۳/۸/۸۸ با فحاشي و اقدام به ضرب و شتم دانشجويان توسط كاركنان سلف در حضور مسئولين ارشد دانشكده اين اعتراضات به خشونت كشيده شد. 

اعتراض دانشجویان دانشگاه گیلان به نماینده بیت رهبری

روز دوشنبه ۲۷ مهر ماه همایشی با عنوان ترور حقیقت با حضور نظام‌الدین موسوی در دانشگاه گیلان برگزار شد که دانشجویان با روش های مختلف اعتراض خود رابه نماینده بیت رهبری نشان دادند تا جایی که با شنیدن جواب های بی ربط سالن را ترک کردند.

.

شعار نویسی بر علیه نظام در دانشگاه آزاد

علیرغم اینکه مدیریت ارتجاعی و موتلفه ای دانشگاه آزاد سعی دارد با اعمال انواع محدودیت های ممکن بخصوص محدودیت و فشار های مالی دانشجویان این دانشگاه را از صف مبارزات ضد رژیم جدا کند اما آگاهی و هوشیاری دانشجویان در قالب برگزاری تجمعات اعتراضی و شعار نویسی در دیوار کلاسهای دانشگاه خود را بروز داده است.

در فیلمی که بر روی سایتهای خبری آمده است نشان داده شده که شعار مرگ بر دیکتاتور و خامنه ای قاتله ولایتش باطله  بر کلاسهای این دانشگاه نقش بسته است.

احکام بی سابقه انضباطی در دانشگاه آزاد

دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز که از آغاز سال تحصیلی تاکنون در هر سه‌شنبه با برپایی تجمع اعتراض خود را به وضع موجود نشان می‌دادند، با احکام سنگین انضباطی مواجه شدند.

هفت نفر از دانشجویان واحد تهران مرکز با احکام سه ترم منع موقت از تحصیل با احتساب سنوات و ده تن دیگر نیز با احکام دو ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات مواجه شدند.

گفته می‌شود،این احکام، برای شماری از دانشجویانی که در هیچ یک از تجمعات حضور نداشته‌اند، نیزصادر شده است.

اعتراض، درگیری و محاصره دردانشگاه پیام نورمشهد

درپی اعتراض دانشجویان دانشگاه پیام‌نور مشهد به سخنان علی رسایی، نماینده مجلس، در مراسمی که در این دانشگاه برگزار شده‌بود گفته می‌شود که  درهای این دانشگاه بسته‌شده و دانشجویان از داخل و خارج در محاصره نیروهای امنیتی و گارد ویژه نیروی انتظامی گرفتار شدند.

به گفته شاهدان عینی   نیرو های بسیجی و امنیتی و انتظامی با باتوم و گاز اشک‌آور و اسپری فلفل به دانشجویان معترض حمله‌ور شده‌اند.

بنا به گزارش‌های رسیده علی رسایی در این مراسم دانشجویان مخالف دولت را به «دم سگ» تشبیه کرده‌است. که دانشجویان دربرابر این توهین‌ها لب به اعتراض و شعاردادن گشودند.

گفتنه می‌شود برای حضور دراین مراسم به‌طور خصوصی فقط از بسیجیان دانشگاه‌های مشهد دعوت شده بود امادانشجویان معترض دانشگاه پیام نور مشهد  موفق به حضور در  سالن آمفی تئاتر این دانشگاه شده  و به اعتراض پرداختند و خواستار خروج  این نماینده مجلس از دانشگاه شدند.

در پی درگیری و ضرب وشتم نیروهای حامی دولت و دانشجویان معترض، کلاس‌های درسی عصر روز دوشنبه دانشگاه پیام‌نور تعطیل شده ودانشجویان به کمک دانشجویان معترض که تحت محاصره نیرو های امنیتی ، انتظامی و بسیجی قرار گرفته‌بودند، شتافتند. وضعیت دانشگاه پیام نور و خیابان های منتهی با این دانشگاه در شهر مشهد به شدت امنیتی و ملتهب گزارش شده‌است.

به گزارش فعالین دانشجویی شهر مشهد در این مراسم حضور نیروهای امنیتی به صورت گسترده داخل و خارج دانشگاه پیام نور ملموس بود، تعدادی از اعضای بسیج دانشجویی و نهادهای امنیتی هم  از دانشجویان معترض به دولت فیلم و عکس تهیه می‌کردند.

گزارش های تایید نشده از بازداشت تعدادی از دانشجویان معترض حکایت دارد.

انتقال “پیمان عارف” و “مجید دری ” به بند ۲۰۹

مجید دری و پیمان عارف از اعضاء شورای دفاع از حق تحصیل از بند ۸ زندان اوین به بند ۲۰۹ اوین منتقل شدند.

پیمان عارف و مجید دری هفته پیش در نامه ای از بند عمومی اعتراض خود را به اظهارات دادستان در بازدید از زندان اوین و ادعای وی در کسب رضایت زندانیان سیاسی، اعلام داشتند.

گفتنی است پیمان عارف در حال گذراندن محکومیت ۱۸ ماهه خود می باشد و برای پرونده اخیر وی نیز پس از صدور قرار وثیقه ۱۰۰ میلیونی ، تودیع وثیقه صورت گرفته است، و نگهداری وی در بند انفرادی غیر قانونی می باشد.

توقیف نشریه دانشجویی دانشگاه شیراز

نشریه دانشجویی “بیداری” به مدیر مسئولی نسترن رفیعی از سوی معاون فرهنگی دانشگاه شیراز توقیف شد. این نشریه پس از انتشار ۱۱ شماره توقیف شده است.

عباسی، معاون فرهنگی دانشگاه شیراز علت توقیف این نشریه را تشویش اذهان عمومی، ترغیب دانشجویان به انجام اعمال خلاف قانون و چاپ مطالب غیرواقع اعلام کرد.

پابرهنه میان حرفها

یاشار سهندی

آرمین:نتیجه‌شعار رادیكال و ساختار شکن پراكندگی سبزهاست.

بهتر! عوضش سرخها متحد میشوند.

فرارو:مؤسسه‌اي براي معرفي “آقا” به جهان.

“آقا خوبه، آقا جونه. آقا جانیه، آقا قاتله”

کلهر: غربی ها فرزندانشان را مثل حیوان تربیت میکنند.

از معاون ارشد احمدی نژاد انتظار ندارید که مثل آدم حرف بزند؟

کلهر: من هم با شکنجه مخالف هستم، جمهوری اسلامی هم با شکنجه مخالف است.

کسی که با شکنجه موافق است همان شکنجه شدگان هستند! 

هوگو چاوز: در حمام آواز نخوانید تا در مصرف آب و برق صرفه جویی شود!

این هم نتیجه رفاقت با احمدی نژاد و پابوسی آقا امام رضا.

رفسنجانی: اطلاع رسانی بدون سانسور باشد.

چشم حاج آقا!

دعایی : امام گفت دروغ نگوييد.

این تن بمیره راست میگی!؟

رجایی: امام به حبس درماني و شنود معتقد نبود.

عوضش به “کشتار درمانی” ایمان عمیقی داشت.

رحيمی: مثل احمدی نژاد نداریم.

زیاده هم دارید؛ صادر هم میکنید. مثل؛ نبوی، سازگارا، مخملباف، سروش و…

علی لاریجانی: غربی ها در موضوع هسته ای نباید فریب کاری کنند.

دیگ به دیگ میگوید: رو سیاه!